Globe Gizmo for Kids
Hay, kay tagal na akong inuungutan ng panganay namin na bilhan na daw namin sya ng celphone. Kaso may history sya ng kalimot (ang dami na nyang nawalang gamit sa school!) although ngayong grade 5 na sya wala na gaano, unlike nung grade 1 at 2 pa lang sya (nakawala ng signature jacket at cap plus ilang lunch boxes aside from other things). Medyo afraid akong iwala lang ang celphone eh ang mahal pa naman nun!
Buti na lang may promo ang Globe ngayon! Kakabili lang ng friend ko ng Nokia 3315 phone kit para sa anak nya last week sa halagang P799.00! Naloka ako. Magandang pagkakataon ito! Kasi next week, magbi-birthday si Leland (11 years old) kaya I think pwedeng-pwedeng pang-gift yun sa kanya. Nyay wag lang sanang iwawala. I'm hoping this will teach him to be more responsible instead.
Sa mga may post-paid Globe accounts, pwede kayong mag-avail din ng promo. One Gizmo fone kit per plan daw. Since prepaid kaming mag-asawa, I've asked my sister na ikarga sa account ng bro-in-law ko para makabili kami. Ipinadala ko na nga yung ID ni Leland sa kanila (compulsory yun pag bibili ka). Sana by tomorrow mabili na nila. Hanggang Oct. 31 na lang daw yung promo eh so hurry-hurry kayo if interested.
I can't wait to see my son's face when he finally gets his gift. He will flip out for sure. Teka, napapaghalatang mas excited pa ang nanay ... hehehe.
Wednesday, October 27, 2004
Midnight Snack
... eto ako kumakain ng banana cake at umiinom ng Milo sa harap ng computer ng alas tres ng umaga.
Ito kasing si Deden, kakapanood ng Blue's Clues, tagal na kong kinukulit na magluto daw kami ng banana cake gaya nina Mr. Salt at Mrs. Pepper (if you're not familiar with this Nick Jr. show, sila yung mag-asawang kusinero ni Steve hehehe). Manduhan ba naman ako halos araw-araw ng "Mommy, madali lang, lalagay ka lang ng flour, tapos eggs..." Hah! As if ganun kadali yun!
Kahapon, dahil nagu-guilty na ako sa sobrang ka-busy-han ko sa mga article deadlines ko the past 2 weeks, pinagbigyan ko. Buti na lang meron talaga akong recipe ng banana cake na matagal ko na ring hindi nabi-bake.
At para matuwa si bulilit, sya yung pinag-mash ko ng bananas. Ack, wala pang 2 minutes, pagod na daw sya. Mas enjoy syang amuy-amuyin yung cinnamon powder at tikman ang baking soda.
Nung nilagay ko na sa oven ang baking pan, nakupo, hinila ang silya papuntang stove at babantayan daw nyang maluto. Kasi daw sa Blue's Clues madali lang naman naluto. Buti nauto kong manood muna ng TV at baka mangalay syang nakatanghod dun sa cake.
Ayun, naluto din sa wakas at success ang aming experiment! Ayan, dahil wala sina kuya niya (sem break at nagbabakasyon sa mga lola sa Alabang), ang daming cake tuloy sa lamesa namin ngayon. Kaya eto, minimiryenda ko ang isang piraso para mabawasan :D
... eto ako kumakain ng banana cake at umiinom ng Milo sa harap ng computer ng alas tres ng umaga.
Ito kasing si Deden, kakapanood ng Blue's Clues, tagal na kong kinukulit na magluto daw kami ng banana cake gaya nina Mr. Salt at Mrs. Pepper (if you're not familiar with this Nick Jr. show, sila yung mag-asawang kusinero ni Steve hehehe). Manduhan ba naman ako halos araw-araw ng "Mommy, madali lang, lalagay ka lang ng flour, tapos eggs..." Hah! As if ganun kadali yun!
Kahapon, dahil nagu-guilty na ako sa sobrang ka-busy-han ko sa mga article deadlines ko the past 2 weeks, pinagbigyan ko. Buti na lang meron talaga akong recipe ng banana cake na matagal ko na ring hindi nabi-bake.
At para matuwa si bulilit, sya yung pinag-mash ko ng bananas. Ack, wala pang 2 minutes, pagod na daw sya. Mas enjoy syang amuy-amuyin yung cinnamon powder at tikman ang baking soda.
Nung nilagay ko na sa oven ang baking pan, nakupo, hinila ang silya papuntang stove at babantayan daw nyang maluto. Kasi daw sa Blue's Clues madali lang naman naluto. Buti nauto kong manood muna ng TV at baka mangalay syang nakatanghod dun sa cake.
Ayun, naluto din sa wakas at success ang aming experiment! Ayan, dahil wala sina kuya niya (sem break at nagbabakasyon sa mga lola sa Alabang), ang daming cake tuloy sa lamesa namin ngayon. Kaya eto, minimiryenda ko ang isang piraso para mabawasan :D
Thursday, October 21, 2004
Calling
Kanina, nag-text ang brother ko "Ate san exactly ba yung Maldives?" Aba'y ewan ko! Napabuklat ako tuloy ng Encyclopedia ng 'di oras. Ayun nasa ibaba ng Sri Lanka daw sabi sa description. A republic composed of around 2000 islands pala yun. Kuha pa ako ng Atlas para makita ko sa World Map. Nyay tuldok-tuldok lang pala, malaki pang tingnan ang Babuyan Islands ng Pilipinas!
So text ako kay little brother (who happens to be taller than I am now and is already a faculty staff in UP Diliman's College of Music) ng info with matching tanong na "Bakit, pupunta ka dun?"
May nag-offer daw sa kanya kasi na mag-work doon as a performer (in fairness, magaling tumugtog ng classical guitar ang kapatid ko!) and $1500/month ang offer, libre na lahat. Kaso parang ayaw daw nya kasi kung isolated yung place, malamang malungkot dun. Magre-refer na lang daw sya ng ibang friends nya na musicians kung sinong may gusto.
Text back ako ng "Aba'y ipag-pray mo muna at baka d'yan ka pala yayaman hehehe"
Sagot n'ya "Hindi ko kayang iwan ang mga estudyante ko. Dito muna ako, gusto ko munang mag-share ng talents ko sa kanila."
Naks! Proud naman ako sa kanya. UP na UP alumni ang dating, una ang bayan bago ang ibang bansa. (Ack, parang nage-echo ang boses ni Rufa Mae sa background at sinasabing "Para sa Bayan 'tooo!" hahaha). Perhaps yun nga ang calling nya for now.
I remembered what this teacher said whom I interviewed just the other day para sa isang article ko. Sabi n'ya sa akin "Gusto ko, pagharap ko sa Diyos, masasabi kong hindi ako nagkamali sa pinili kong propesyon dahil ibinuhos ko ang lahat ng aking makakaya." At pakiramdam ko, ganun din ang iniisip ng kapatid ko kanina :)
Kanina, nag-text ang brother ko "Ate san exactly ba yung Maldives?" Aba'y ewan ko! Napabuklat ako tuloy ng Encyclopedia ng 'di oras. Ayun nasa ibaba ng Sri Lanka daw sabi sa description. A republic composed of around 2000 islands pala yun. Kuha pa ako ng Atlas para makita ko sa World Map. Nyay tuldok-tuldok lang pala, malaki pang tingnan ang Babuyan Islands ng Pilipinas!
So text ako kay little brother (who happens to be taller than I am now and is already a faculty staff in UP Diliman's College of Music) ng info with matching tanong na "Bakit, pupunta ka dun?"
May nag-offer daw sa kanya kasi na mag-work doon as a performer (in fairness, magaling tumugtog ng classical guitar ang kapatid ko!) and $1500/month ang offer, libre na lahat. Kaso parang ayaw daw nya kasi kung isolated yung place, malamang malungkot dun. Magre-refer na lang daw sya ng ibang friends nya na musicians kung sinong may gusto.
Text back ako ng "Aba'y ipag-pray mo muna at baka d'yan ka pala yayaman hehehe"
Sagot n'ya "Hindi ko kayang iwan ang mga estudyante ko. Dito muna ako, gusto ko munang mag-share ng talents ko sa kanila."
Naks! Proud naman ako sa kanya. UP na UP alumni ang dating, una ang bayan bago ang ibang bansa. (Ack, parang nage-echo ang boses ni Rufa Mae sa background at sinasabing "Para sa Bayan 'tooo!" hahaha). Perhaps yun nga ang calling nya for now.
I remembered what this teacher said whom I interviewed just the other day para sa isang article ko. Sabi n'ya sa akin "Gusto ko, pagharap ko sa Diyos, masasabi kong hindi ako nagkamali sa pinili kong propesyon dahil ibinuhos ko ang lahat ng aking makakaya." At pakiramdam ko, ganun din ang iniisip ng kapatid ko kanina :)
Wednesday, October 13, 2004
Discoveries
I’ve heard it said time and again that it’s good to be learning something new every day. That is true. Kahapon, marami akong naging pagkakataon para mangyari yan.
Nagpunta ako ng Manila para mag-interview ng isang taga-DOLE (Dept. Of Labor and Employment). All I knew was the name of the building and that malapit ang office nila sa Letran. So sumakay ako ng bus papuntang LRT Buendia. Pagkababa doon, nanibago ako sa LRT dahil marami palang kaibahan ang sistema nila kesa sa MRT kung saan ako sanay. Bihira kasi ako magawi sa part na yun ng Manila na naka-commute eh.
Matagal na since nakasakay ako ng LRT at yun eh palaging may kasama pa ako. Kaya nakakawindang ng konti nung umakyat ako sa stairs only to find out na wala palang overpass doon papunta sa kabilang side kung saan ako sasakay ng pa-Central Station. Hay baba na naman ako ng hagdan at tumawid ng kalsada tapos akyat na naman. Nung dumating na yung train, nakita kong maluwag yung bandang unahan ng first car so takbo ako para dun pumasok sa pinto nun. Ack! Napagalitan ako ng guard kasi daw pang-senior citizens daw at mga may dalang bata dun. Malay ko ba!
So pinapunta ako sa kabila ng rope kung saan parang sardinas ang mga nakatayo. Naisip ko lang, sayang naman yung mga bakanteng upuan dun sa bandang unahan habang pinapawis kaming nagsisiksikan. Tsk, tsk, tsk.
Anyway, pagbaba ko ng Central station, nilakad ko hanggang Intramuros. Takot ko lang mag taxi at kung saan pa ako iligaw nun! At least kahit malabo ang mata ko kung maglalakad ako, kita ko ang landmarks ng dinadaan ko. Ayun natumbok ko ang Letran at sa pagtatanong-tanong habang naglalakad, natunton ko rin ang office ng DOLE.
Nung paalis na ako, binalak kong mag-LRT ulit hanggang Baclaran para mag-switch trains sa MRT dahil pupunta ako ng Ortigas kung nasaan ang office ng publication na sinusulatan ko. Buti na lang tinuruan ako ng kaibigan kong nasa DOLE na instead magdalawang sakay ako, punta na lang ako sa harap ng Metropolitan Theater at pumara ng bus pa-Cainta dahil dumadaan daw yun sa tabi mismo ng Galleria. Wow! Ngayon ko lang nalaman yun! Kaya oks na oks ang byahe ko kahit medyo na-traffic bandang Quiapo, hindi ko na kinailangang maglakad ng malayo papuntang Galleria dahil dun mismo ako ibinaba sa tabi. Eh kung nag-MRT ako, hay ang layo na naman ng Alay Lakad ko sana!
It pays to try new things. Now I know another way from Manila to Ortigas without having to go through two rides and lots of walking. Sulit!
I’ve heard it said time and again that it’s good to be learning something new every day. That is true. Kahapon, marami akong naging pagkakataon para mangyari yan.
Nagpunta ako ng Manila para mag-interview ng isang taga-DOLE (Dept. Of Labor and Employment). All I knew was the name of the building and that malapit ang office nila sa Letran. So sumakay ako ng bus papuntang LRT Buendia. Pagkababa doon, nanibago ako sa LRT dahil marami palang kaibahan ang sistema nila kesa sa MRT kung saan ako sanay. Bihira kasi ako magawi sa part na yun ng Manila na naka-commute eh.
Matagal na since nakasakay ako ng LRT at yun eh palaging may kasama pa ako. Kaya nakakawindang ng konti nung umakyat ako sa stairs only to find out na wala palang overpass doon papunta sa kabilang side kung saan ako sasakay ng pa-Central Station. Hay baba na naman ako ng hagdan at tumawid ng kalsada tapos akyat na naman. Nung dumating na yung train, nakita kong maluwag yung bandang unahan ng first car so takbo ako para dun pumasok sa pinto nun. Ack! Napagalitan ako ng guard kasi daw pang-senior citizens daw at mga may dalang bata dun. Malay ko ba!
So pinapunta ako sa kabila ng rope kung saan parang sardinas ang mga nakatayo. Naisip ko lang, sayang naman yung mga bakanteng upuan dun sa bandang unahan habang pinapawis kaming nagsisiksikan. Tsk, tsk, tsk.
Anyway, pagbaba ko ng Central station, nilakad ko hanggang Intramuros. Takot ko lang mag taxi at kung saan pa ako iligaw nun! At least kahit malabo ang mata ko kung maglalakad ako, kita ko ang landmarks ng dinadaan ko. Ayun natumbok ko ang Letran at sa pagtatanong-tanong habang naglalakad, natunton ko rin ang office ng DOLE.
Nung paalis na ako, binalak kong mag-LRT ulit hanggang Baclaran para mag-switch trains sa MRT dahil pupunta ako ng Ortigas kung nasaan ang office ng publication na sinusulatan ko. Buti na lang tinuruan ako ng kaibigan kong nasa DOLE na instead magdalawang sakay ako, punta na lang ako sa harap ng Metropolitan Theater at pumara ng bus pa-Cainta dahil dumadaan daw yun sa tabi mismo ng Galleria. Wow! Ngayon ko lang nalaman yun! Kaya oks na oks ang byahe ko kahit medyo na-traffic bandang Quiapo, hindi ko na kinailangang maglakad ng malayo papuntang Galleria dahil dun mismo ako ibinaba sa tabi. Eh kung nag-MRT ako, hay ang layo na naman ng Alay Lakad ko sana!
It pays to try new things. Now I know another way from Manila to Ortigas without having to go through two rides and lots of walking. Sulit!
Monday, October 11, 2004
Wanted: Blogging Filipino Mommies
Nananawagan po! :) If you're a Pinay and a mom and maintains a blog and would be willing to be interviewed for an article about blogging for a national magazine, please email me at writermom@hotpop.com within this week. Kailangan ko kasi ng interviewees and saan pa ba ako dapat maghanap kundi dito sa cyberspace. Kaya please mga nanay, patulong naman o. I'll be asking you a few questions lang naman.
Thanks in advance! (Hay di ako maka-post ng malimit lately dahil lunod pa rin sa deadlines.)
Nananawagan po! :) If you're a Pinay and a mom and maintains a blog and would be willing to be interviewed for an article about blogging for a national magazine, please email me at writermom@hotpop.com within this week. Kailangan ko kasi ng interviewees and saan pa ba ako dapat maghanap kundi dito sa cyberspace. Kaya please mga nanay, patulong naman o. I'll be asking you a few questions lang naman.
Thanks in advance! (Hay di ako maka-post ng malimit lately dahil lunod pa rin sa deadlines.)
Tuesday, October 05, 2004
Maps and Atlases
Sa Montessori, kahit preschool pa lang, meron ng subject na Geography. No wonder itong si Deden ko, panay ang banggit ng pangalan ng mga continents.
Noong napanood namin ang Amazing Race at dito sa Pilipinas kinuhanan ang ibang scenes, lalong naging interested si Deden tungkol sa mga places. Tanong sya ng tanong saan daw ba ang Palawan? So kinuha ko na yung Atlas namin at pinakita yung buong page na mapa ng Philippines. Nyay, hindi na naubos ang tanong kasi saan daw yung Puerto Galera, saan daw yung kina Matt-Matt(kung saan nakatira ang sister ko at family nya) at saan ang Manila Zoo etc. etc. Bawa't ituro ko, masinsinan nyang tinitingnan ang puwesto. Ngayon tanungin mo saan kami nakatira and he will point to Laguna without hesitation.
Nung isang linggo, nakakita ako sa Booksale ng Children's Atlas. Walang second thoughts, binili ko para kay Deden. Tuwa naman sya nung nakita yun pero pagbukas, ang unang sabi "Bakit walang big picture ang Philippines?" Nung pinakita ko yung map ng buong mundo, disappointed pa sya na "Ay, ang liit-liit naman!" Puro kasi world map ang nakalagay bawat page with different categories discussed like vegetation, land conditions etc.
Pero nung nakita na nya ang mga demographic stats like iba't-ibang kulay ng countries kung saan malaki ang population, or ano ang climates doon etc., nakupo, tanungan blues ulit.
What's surprising was nung dumalaw ang isang pinsan ko last week at pinakita nya yung Atlas nya, "Tita look o, ang water galing sa mountains, tapos dadaan sa waterfalls, tapos sa rivers, tapos sa lake, tapos sa river ulit, tapos pupunta na sa ocean!" Parang teacher na nagle-lecture tungkol dun sa mga illustrations. Nakakatuwa! Inabsorb talaga ang mga tinuro ko.
Ang ultimate patawa, when we were having dinner last night, napansin ko kinukumpol nya yung food nya into shapes. Mamya, ayan na ang tanong "Mommy, look, anong country ito?" To humor him, sumagot ako "Australia?" Aba natuwa! "Correct!"
"Ok eat your food na," sabi ko. "Teka lang, one pa. Ito, what's this?" Hmmm, mukhang Pilipinas so sagot ako ng "Philippines?" Aba correct ulit si Mommy! Eh nung pangatlo na, "This one, anong continent ito?" Ngek, medyo mahirap i-discern yung shape so sagot ako ng "North America?" Hala, mali. "Nope, 'di mo kita? Asia ito!"
Naku, very creative, pati pagkain naisipang gawing mapa! By the way he just turned six today. Hay naglalakihan na ang mga anak ko!
Sa Montessori, kahit preschool pa lang, meron ng subject na Geography. No wonder itong si Deden ko, panay ang banggit ng pangalan ng mga continents.
Noong napanood namin ang Amazing Race at dito sa Pilipinas kinuhanan ang ibang scenes, lalong naging interested si Deden tungkol sa mga places. Tanong sya ng tanong saan daw ba ang Palawan? So kinuha ko na yung Atlas namin at pinakita yung buong page na mapa ng Philippines. Nyay, hindi na naubos ang tanong kasi saan daw yung Puerto Galera, saan daw yung kina Matt-Matt(kung saan nakatira ang sister ko at family nya) at saan ang Manila Zoo etc. etc. Bawa't ituro ko, masinsinan nyang tinitingnan ang puwesto. Ngayon tanungin mo saan kami nakatira and he will point to Laguna without hesitation.
Nung isang linggo, nakakita ako sa Booksale ng Children's Atlas. Walang second thoughts, binili ko para kay Deden. Tuwa naman sya nung nakita yun pero pagbukas, ang unang sabi "Bakit walang big picture ang Philippines?" Nung pinakita ko yung map ng buong mundo, disappointed pa sya na "Ay, ang liit-liit naman!" Puro kasi world map ang nakalagay bawat page with different categories discussed like vegetation, land conditions etc.
Pero nung nakita na nya ang mga demographic stats like iba't-ibang kulay ng countries kung saan malaki ang population, or ano ang climates doon etc., nakupo, tanungan blues ulit.
What's surprising was nung dumalaw ang isang pinsan ko last week at pinakita nya yung Atlas nya, "Tita look o, ang water galing sa mountains, tapos dadaan sa waterfalls, tapos sa rivers, tapos sa lake, tapos sa river ulit, tapos pupunta na sa ocean!" Parang teacher na nagle-lecture tungkol dun sa mga illustrations. Nakakatuwa! Inabsorb talaga ang mga tinuro ko.
Ang ultimate patawa, when we were having dinner last night, napansin ko kinukumpol nya yung food nya into shapes. Mamya, ayan na ang tanong "Mommy, look, anong country ito?" To humor him, sumagot ako "Australia?" Aba natuwa! "Correct!"
"Ok eat your food na," sabi ko. "Teka lang, one pa. Ito, what's this?" Hmmm, mukhang Pilipinas so sagot ako ng "Philippines?" Aba correct ulit si Mommy! Eh nung pangatlo na, "This one, anong continent ito?" Ngek, medyo mahirap i-discern yung shape so sagot ako ng "North America?" Hala, mali. "Nope, 'di mo kita? Asia ito!"
Naku, very creative, pati pagkain naisipang gawing mapa! By the way he just turned six today. Hay naglalakihan na ang mga anak ko!
Monday, September 27, 2004
Pagdating
Tuwing hapon, alam ko kapag dumating na ang mga bata galing sa school kahit hindi pa ako nakakalabas ng kwarto. Malakas na bubuksan yung pang-slide ng gate, isang creak habang binubuksan at isang creak ulit para sumara, sabay 'bang!' pag isa-slide na ang pangsara. Tapos andun na yung pitter-pat ng mga paa.
Kapag si Leland ang dumating, rinig mo agad yung cheerful na "Hi Panda!" dahil babatiin nya ang aso namin. Sabay bukas ng pinto at rinig ang kalabog ng bag dahil hinahagis nya sa side table. Kung si Deden naman, maliliit na footsteps na patakbo para unahan si yaya na buksan ang pinto. At makakarinig na lang ako ng "Mommy, I'm here!" Minsan may kasunod agad na kwento yun kahit halfway down the stairs pa lang ako. "Mommy, sabi ni teacher, very good ako kanina. Tingin mo o, may star ako ..."
Si Josh, kakaiba. Tahimik ang entrada ng isang ito. Parang ayaw ipaalam na andun na sya. Mahina magbukas ng gate yun. Pero since ma-creak nga ang hinges ng gate namin (sa bigat ba naman!) rinig mo pa ring may pumasok sa garahe.
Kaninang hapon, naunang dumating si Josh. Since may tinatapos akong trabaho sa computer, hindi agad ako nakababa para i-greet sya. Pero after mga 2 minutes na at hindi ko pa naririnig ang pagbukas ng pinto (isa pang mabigat dahil heavy wood), sumilip ako sa bintana sa landing ng stairs.
Ayun ang bata, nakatalungko sa tabi ng aso. Pina-pat nya at hinihimas-himas ang ulo ni Panda. Ang dyaskeng aso, feel na feel naman dahil nakade-kwatro na halos ang pagkakaupo. What striked me was the serenity of the scene. Napaka-peaceful. Parang sa silence nilang dalawa, touch was the only form of communication, and it was enough. Such was the beauty of friendship between man and beast ...
Tuwing hapon, alam ko kapag dumating na ang mga bata galing sa school kahit hindi pa ako nakakalabas ng kwarto. Malakas na bubuksan yung pang-slide ng gate, isang creak habang binubuksan at isang creak ulit para sumara, sabay 'bang!' pag isa-slide na ang pangsara. Tapos andun na yung pitter-pat ng mga paa.
Kapag si Leland ang dumating, rinig mo agad yung cheerful na "Hi Panda!" dahil babatiin nya ang aso namin. Sabay bukas ng pinto at rinig ang kalabog ng bag dahil hinahagis nya sa side table. Kung si Deden naman, maliliit na footsteps na patakbo para unahan si yaya na buksan ang pinto. At makakarinig na lang ako ng "Mommy, I'm here!" Minsan may kasunod agad na kwento yun kahit halfway down the stairs pa lang ako. "Mommy, sabi ni teacher, very good ako kanina. Tingin mo o, may star ako ..."
Si Josh, kakaiba. Tahimik ang entrada ng isang ito. Parang ayaw ipaalam na andun na sya. Mahina magbukas ng gate yun. Pero since ma-creak nga ang hinges ng gate namin (sa bigat ba naman!) rinig mo pa ring may pumasok sa garahe.
Kaninang hapon, naunang dumating si Josh. Since may tinatapos akong trabaho sa computer, hindi agad ako nakababa para i-greet sya. Pero after mga 2 minutes na at hindi ko pa naririnig ang pagbukas ng pinto (isa pang mabigat dahil heavy wood), sumilip ako sa bintana sa landing ng stairs.
Ayun ang bata, nakatalungko sa tabi ng aso. Pina-pat nya at hinihimas-himas ang ulo ni Panda. Ang dyaskeng aso, feel na feel naman dahil nakade-kwatro na halos ang pagkakaupo. What striked me was the serenity of the scene. Napaka-peaceful. Parang sa silence nilang dalawa, touch was the only form of communication, and it was enough. Such was the beauty of friendship between man and beast ...
Wednesday, September 22, 2004
Balita Here and There
Hay, sa dami ng article deadlines ko, kahit gusto kong magdadaldal dito sa blog eh na-hold tuloy ng ilang araw, naipon ang mga kwento ko. Habang nagbi-break ako from editing, makahataw nga muna ng konting chika...
------
AR Season Finale
Nakanood ba kayo ng Amazing Race finale kanina? Buti na lang may replay nung 6:30 pm kasi tinanghali ako ng gising at di ko naabutan yung 8:55 am via satellite na feed. Naku kung nagkataon, Sunday pa ko makakanood, hindi ko kakayanin ang suspense!
Pwede na rin yung pagkapanalo nina Chip and Kim. Anyway, they look like a solid couple, mukhang stable ang marriage so malaking bagay yung 1 million dollars sa pamilya nila. Naawa lang ako dun sa Bowling moms kasi they've gone that far only to be defeated because they haven't the brute strength men have. Oh well, as far as I'm concerned, as a mom myself, I salute Linda and Karen for proving to the world that moms can still do a lot of great things beyond their homes and families. Proud ako sa kanila.
As to Colin and Christie, oh well, kakaawa din naman. All their efforts wasted. To think na malimit silang nagna-number one tapos natalo dahil sa freaky plane schedules. Blame the fog over Canada. Sina Brandon and Nicole, kahanga-hanga yung faith nila kay Lord at sa isa't-isa. I hope they end up with each other as life partners. They make a good couple.
Nakakatuwa naman na dalawa ang pit stops sa Philippines. Buti hindi masyadong naipakita ang mga pangit na tanawin dito. Mukhang impressed pa nga yung mga contestants sa El Nido. At napakita ang ating flag! Too bad walang ka-ide-idea yung mga contestants anong itsura nun talaga. At least now they know.
-----
The American-Pinoy Idol
Wow, nakuha ng Smart Mobile Communications si Jasmine Trias for their commercial! Para kumanta ng "Kailangan Ko'y Ikaw". Shucks magkano kaya binayad nila dun sa batang yun? Hmmmm, for sure in dollars. Pansin ko lang, ang hilig talaga ng Pinoy sa mga kababayang laking abroad. Kita mo naman, lahat na ata ng mga balikbayang hindi pinapansin sa ibang bansa (like Cindy Kurleto, the Turvey brothers or Donita Rose and Ariel Rivera dati) pagdating ng Pinas, madaling pasikatin. Hindi kaya dahil fascinated tayo sa accents nila? Cute nga naman pakinggan kahit na bulol-bulol mag-Tagalog. Oh well, that's colonial mentality for most of us.
-----
Entrepreneurship
Naku maloloka ako dito kay Leland! Ang aking panganay na nasa grade 5. Kahapon nag-kwento sa kin na malaki na raw ang kinikita nila ng classmate nya sa pagpapa-rent ng Pokemon. I was like "Huh? Anong pinapa-rent nyong Pokemon?"
Turned out na yung mga nabili kong second hand books sa isang thrift shop about Pokemons (isang parang directory ng mga dyaskeng pocket monsters at isang parang mini-novel featuring Mewtwo) ang pinapa-arkila ng enterprising na bata. Proud na proud pa na ang rates daw nila eh P1.00 pag half-hour, P2.00 pag 1 hour at P3.00 kung overnight. Hmmm, not bad.
Pero nung tinanong ko kung asan na ang kinita nya, ang sagot "Andun po sa classmate ko, sya ang treasurer." Ano kako yung pinapa-rent ng classmate nya. Wala daw, yung mga books lang nya. Ngak, eto ang hirap sa batang ito, medyo may pagka-uto-uto. Biro mong wala namang inputs si classmate eh sya pa ang humahawak ng kita. Tsk, sabi ko, "Ano yun hati kayo?" Hindi daw, kanya daw yung money pero pinatago lang nya muna kay classmate. Hay, napakamot na lang ako ng ulo.
Hay, sa dami ng article deadlines ko, kahit gusto kong magdadaldal dito sa blog eh na-hold tuloy ng ilang araw, naipon ang mga kwento ko. Habang nagbi-break ako from editing, makahataw nga muna ng konting chika...
------
AR Season Finale
Nakanood ba kayo ng Amazing Race finale kanina? Buti na lang may replay nung 6:30 pm kasi tinanghali ako ng gising at di ko naabutan yung 8:55 am via satellite na feed. Naku kung nagkataon, Sunday pa ko makakanood, hindi ko kakayanin ang suspense!
Pwede na rin yung pagkapanalo nina Chip and Kim. Anyway, they look like a solid couple, mukhang stable ang marriage so malaking bagay yung 1 million dollars sa pamilya nila. Naawa lang ako dun sa Bowling moms kasi they've gone that far only to be defeated because they haven't the brute strength men have. Oh well, as far as I'm concerned, as a mom myself, I salute Linda and Karen for proving to the world that moms can still do a lot of great things beyond their homes and families. Proud ako sa kanila.
As to Colin and Christie, oh well, kakaawa din naman. All their efforts wasted. To think na malimit silang nagna-number one tapos natalo dahil sa freaky plane schedules. Blame the fog over Canada. Sina Brandon and Nicole, kahanga-hanga yung faith nila kay Lord at sa isa't-isa. I hope they end up with each other as life partners. They make a good couple.
Nakakatuwa naman na dalawa ang pit stops sa Philippines. Buti hindi masyadong naipakita ang mga pangit na tanawin dito. Mukhang impressed pa nga yung mga contestants sa El Nido. At napakita ang ating flag! Too bad walang ka-ide-idea yung mga contestants anong itsura nun talaga. At least now they know.
-----
The American-Pinoy Idol
Wow, nakuha ng Smart Mobile Communications si Jasmine Trias for their commercial! Para kumanta ng "Kailangan Ko'y Ikaw". Shucks magkano kaya binayad nila dun sa batang yun? Hmmmm, for sure in dollars. Pansin ko lang, ang hilig talaga ng Pinoy sa mga kababayang laking abroad. Kita mo naman, lahat na ata ng mga balikbayang hindi pinapansin sa ibang bansa (like Cindy Kurleto, the Turvey brothers or Donita Rose and Ariel Rivera dati) pagdating ng Pinas, madaling pasikatin. Hindi kaya dahil fascinated tayo sa accents nila? Cute nga naman pakinggan kahit na bulol-bulol mag-Tagalog. Oh well, that's colonial mentality for most of us.
-----
Entrepreneurship
Naku maloloka ako dito kay Leland! Ang aking panganay na nasa grade 5. Kahapon nag-kwento sa kin na malaki na raw ang kinikita nila ng classmate nya sa pagpapa-rent ng Pokemon. I was like "Huh? Anong pinapa-rent nyong Pokemon?"
Turned out na yung mga nabili kong second hand books sa isang thrift shop about Pokemons (isang parang directory ng mga dyaskeng pocket monsters at isang parang mini-novel featuring Mewtwo) ang pinapa-arkila ng enterprising na bata. Proud na proud pa na ang rates daw nila eh P1.00 pag half-hour, P2.00 pag 1 hour at P3.00 kung overnight. Hmmm, not bad.
Pero nung tinanong ko kung asan na ang kinita nya, ang sagot "Andun po sa classmate ko, sya ang treasurer." Ano kako yung pinapa-rent ng classmate nya. Wala daw, yung mga books lang nya. Ngak, eto ang hirap sa batang ito, medyo may pagka-uto-uto. Biro mong wala namang inputs si classmate eh sya pa ang humahawak ng kita. Tsk, sabi ko, "Ano yun hati kayo?" Hindi daw, kanya daw yung money pero pinatago lang nya muna kay classmate. Hay, napakamot na lang ako ng ulo.
Wednesday, September 15, 2004
Watch The Amazing Race!
I saw TAR via satellite kaninang 10 am (shempre ako pa eh talagang inaabangan ko yan every week!). May replay mamyang 6 pm and sa Sunday 7 pm on Studio 23.
Nood kayo kasi dito sa Philippines kinuhanan yung mga scenes. So far, wala namang nakakahiyang nangyari (like driver na nangingikil etc.). Helpful ang mga tao. Nakakatawa kasi pinag-kabit sila ng borloloy sa mga jeep at pinag-araro sa bukid. Luli Arroyo welcomed them to the Coconut Palace where the 12th pit stop is.
Yun lang. Aliw lang.
I saw TAR via satellite kaninang 10 am (shempre ako pa eh talagang inaabangan ko yan every week!). May replay mamyang 6 pm and sa Sunday 7 pm on Studio 23.
Nood kayo kasi dito sa Philippines kinuhanan yung mga scenes. So far, wala namang nakakahiyang nangyari (like driver na nangingikil etc.). Helpful ang mga tao. Nakakatawa kasi pinag-kabit sila ng borloloy sa mga jeep at pinag-araro sa bukid. Luli Arroyo welcomed them to the Coconut Palace where the 12th pit stop is.
Yun lang. Aliw lang.
Tuesday, September 14, 2004
On A Lighter Note ...
Ho sya tama na ang senti. Pasensya na sa dark post ko sa ibaba. I just had to get that off my chest.
On the bright side, ibabalita ko lang na nanalo ng Spiderman shirt si Deden sa KZone magazine! Nagulat na lang ako nung binubuklat ko yung September issue and saw the list of winners para sa mga freebies. Bale, every month meron silang set of freebies to choose from tapos either mage-email ka or susulat through postal mail.
Since hindi na ako bilib sa koreo (ke mahal na nga ng postage stamps, ang bagal pa nilang i-deliver), nag-email kami ng mga bata last July. Ayun, si Deden ang isa sa mga napiling nagwagi. Inggit to the max ang Josh pero sabi ko marami pang next time.
So before umalis for Manila si Daddy, Sunday night, tinulungan ko sya gumawa ng authorization letter. Nakakatuwa kasi sya talaga ang nagsulat lahat ng "Dear KZone, Please give my Spiderman t-shirt to my Daddy. Thanks, Daniel" Kahapon, nag-text na si Noy na na-claim na daw nya from the Summit office yung shirt. Naku mukhang kay Josh din mapupunta kasi masyado pa raw malaki for Deden :P Excited pa naman si maliit.
Tapos etong si Leland, nagpabili nung pinakabagong kiddie comics mag ng Summit, yung Monster Allergy. Nakupo ayaw nang bitawan since last week. The next day nga nung binili ko yun, bitbit ni Josh sa dining table at binabasa habang kumakain. Napagsabihan ko tuloy. Pero bumilib ako dun sa dalawa dahil in one day, tapos na nila yung buong magazine!
Since then, every afternoon after school, kita ko si Leland, bitbit pa rin kasi drawing sya ng drawing ng mga characters doon. I have to read that thing soon to find out ano bang nakakahumaling sa story nya. Sobrang na-entrance itong mga bata, Leland wants to buy the succeeding issues aside pa sa KZone. Since sa ipon nya kinukuha ang pambili ng KZone, sabi ko pag-ipunan rin nya yung Monster Allergy. Ako kasi eh taga-bili lang ng first issue, afterwhich, bahala na sila kung gusto nila ituloy. Para matuto rin ng responsibility at pag-iingat sa sariling gamit. Which I've seen naman with the KZone issues bought since January this year.
Ayan, ang dilemma tuloy ni Leland eh parang gusto daw nyang i-stop muna ang bili ng KZone dahil mas type nya ang Monster Allergy. At least itong bago, every two months ang labas. Oh well, as long as those will get them reading, balak kong ako na ang sumalo nung Monster Allergy. Kung tutuusin, nagsimula din naman ang aking pagiging bookworm with Funny Komiks nung maliit pa ako. At take note, galing sa baon ko ang pang-arkila ko sa tindahan ng mga yun! Buti na lang nung nahumaling na ako sa Nancy Drew, Dana Girls, Bobsey Twins at Hardy Boys, libre ang hiram sa library ng school namin. Nakaka-ubos lang naman ako ng 4-5 library cards in a school year hehehe.
Kaya as early as now, kung anong reading material ang gustong basahin ng mga anak ko, go ako basta walang x-rated contents. I want them to grow up loving reading because I'm sure the knowledge and wide vocabulary they're getting from books will someday take them far into the world.
Ho sya tama na ang senti. Pasensya na sa dark post ko sa ibaba. I just had to get that off my chest.
On the bright side, ibabalita ko lang na nanalo ng Spiderman shirt si Deden sa KZone magazine! Nagulat na lang ako nung binubuklat ko yung September issue and saw the list of winners para sa mga freebies. Bale, every month meron silang set of freebies to choose from tapos either mage-email ka or susulat through postal mail.
Since hindi na ako bilib sa koreo (ke mahal na nga ng postage stamps, ang bagal pa nilang i-deliver), nag-email kami ng mga bata last July. Ayun, si Deden ang isa sa mga napiling nagwagi. Inggit to the max ang Josh pero sabi ko marami pang next time.
So before umalis for Manila si Daddy, Sunday night, tinulungan ko sya gumawa ng authorization letter. Nakakatuwa kasi sya talaga ang nagsulat lahat ng "Dear KZone, Please give my Spiderman t-shirt to my Daddy. Thanks, Daniel" Kahapon, nag-text na si Noy na na-claim na daw nya from the Summit office yung shirt. Naku mukhang kay Josh din mapupunta kasi masyado pa raw malaki for Deden :P Excited pa naman si maliit.
Tapos etong si Leland, nagpabili nung pinakabagong kiddie comics mag ng Summit, yung Monster Allergy. Nakupo ayaw nang bitawan since last week. The next day nga nung binili ko yun, bitbit ni Josh sa dining table at binabasa habang kumakain. Napagsabihan ko tuloy. Pero bumilib ako dun sa dalawa dahil in one day, tapos na nila yung buong magazine!
Since then, every afternoon after school, kita ko si Leland, bitbit pa rin kasi drawing sya ng drawing ng mga characters doon. I have to read that thing soon to find out ano bang nakakahumaling sa story nya. Sobrang na-entrance itong mga bata, Leland wants to buy the succeeding issues aside pa sa KZone. Since sa ipon nya kinukuha ang pambili ng KZone, sabi ko pag-ipunan rin nya yung Monster Allergy. Ako kasi eh taga-bili lang ng first issue, afterwhich, bahala na sila kung gusto nila ituloy. Para matuto rin ng responsibility at pag-iingat sa sariling gamit. Which I've seen naman with the KZone issues bought since January this year.
Ayan, ang dilemma tuloy ni Leland eh parang gusto daw nyang i-stop muna ang bili ng KZone dahil mas type nya ang Monster Allergy. At least itong bago, every two months ang labas. Oh well, as long as those will get them reading, balak kong ako na ang sumalo nung Monster Allergy. Kung tutuusin, nagsimula din naman ang aking pagiging bookworm with Funny Komiks nung maliit pa ako. At take note, galing sa baon ko ang pang-arkila ko sa tindahan ng mga yun! Buti na lang nung nahumaling na ako sa Nancy Drew, Dana Girls, Bobsey Twins at Hardy Boys, libre ang hiram sa library ng school namin. Nakaka-ubos lang naman ako ng 4-5 library cards in a school year hehehe.
Kaya as early as now, kung anong reading material ang gustong basahin ng mga anak ko, go ako basta walang x-rated contents. I want them to grow up loving reading because I'm sure the knowledge and wide vocabulary they're getting from books will someday take them far into the world.
Subscribe to:
Posts (Atom)
