Help Make a Difference

Tuesday, October 07, 2003

Kwentong Celphone

Wala na akong celphone. Ganun lang kasimple yun. Kaninang umaga pumunta ako ng UPLB dahil nag-interview ako ng isang professor para sa isang article ko. Bago sumakay ng jeep pauwi, nakakita ako ng display ng mga celphone housing so bumili ako. 5110 na nga lang phone ko, yoko namang magmukhang gusgusin pa. Ibinili ko rin nga ng housing ang celphone ng nanay ko para naman mapalitan na ng malambot yung keypad nya, tigas kasi gamitin.

Tapos sumakay na ko ng jeep. Nag-text pa sa kin ang friend ko na binati ko ng happy birthday kaninang umaga. I don’t know kung naging sobrang attractive ba sa mata nung housing na nabili ko at napagdiskitahan ang telepono ko. Kulay sky blue and white. Yung backpack ko nasa lap ko. Yung zipper nasa left side ko ang opening. Alam kong sinasara ko ang zipper pagkatapos ko ilagay dun ulit ang cel sa loob ng bag.

Nung naisipan kong i-text ang editor ko kung na-receive na nya yung sinubmit kong article sa kanya via email kahapon, hindi ko makapa ang celphone ko. Medyo nag-panic na ako. Then yung mama na katabi ko sa left, biglang pumara. At the back of my mind parang gusto ko sya pigilan bumaba para tanungin kung nasa kanya yung cel ko. Kaso inabutan ako ng hiya dahil baka mali at di ko pa nase-search lahat ng pockets ng bag ko. After thorough searching, ayun wala na talaga at nakababa na yung mama.

Medyo hysterical na ako and asked yung mga katapat kong nakaupo kung me napansin silang cel na nalaglag. Sabi nung bading, “Yung blue na hawak mo? Naku baka kinuha na nung mama na bumaba.” Nanlambot na ako.

Reaching the city, I rushed to buy a PLDT phonecard and called my cel #. Wala, nag-ring lang hanggang naputol. Tapos I tried calling my hubby, hindi nya sinasagot phone nya, baka super busy at maingay sa workplace kaya di naririnig. I looked at my address book sa wallet ko, hindi na updated and # lang ng brother ko ang nakita ko dun. I was able to contact him and told him na mag-text and pretend na kamustahin si kuya nya kung nakalabas na ng hospital at kung me nakuha na akong money para pambayad. Engot ba at gumawa pa ng kwento? In my panicky and confused state of shock, naisip ko lang baka sakaling maawa pa at ibalik ang phone ko.

Grabe, ganito pala ang feeling ng nawalan ng cel—taranta, panic, galit, naiiyak, nanginginig buong katawan. Sus, ang cheap na nga ng fone ko pinag-interesan pa! Ni hindi ko na nga pinangarap magpa-upgrade ng unit or bumili ng bago kasi ok na sa kin na me nagagamit ako for communication. Mas marami akong kelangang i-prioritize para sa mga anak ko. Mostly, nanghihinayang ako dun sa sim. Andaming phone numbers dun na di ko pa naisusulat sa main address book ko dito sa bahay. Alam nyo yun, yung tipong madaliang hingian ng number at hanggang celphone na lang naso-store. Wala pa naman akong sauladong numbers aside from sa kin at sa asawa ko. Yun ding number na yun ang alam ng lahat ng clients ko so I guess dami sigurong mawawalang assignment sa kin L

Ngayon bigla ko naisip, baka nga it’s time to let my celphone go. Nun kasing field trip ng bunso ko last week, nalaglag yung cel na yun from my bag sa lupa while I was tying his shoes sa isang stop-over para mag-CR ang mga bata. Me isang nanay ang nag-alert sa kin na nahulog daw kaya super thankful ako na kahit naputikan pa eh hindi nawala. Kaso natuluyan na rin today. Hay buhay!

As I was riding another jeep home, gusto ko maiyak. Lifeline kasi celphone eh di ba? I felt so helpless and stupid for letting that happen. Nung nanakawan hubby ko sa bus ng celphone last year dahil natulog sya, inalaska ko ng todo. At mas affected pa ako kesa sa kanya. Sobrang hinayang ko talaga. Ngayon eto at gising na gising ako nung nangyari, ni hindi ko man lang namalayan na nanakawan na ako. Ang tanga ko!!!!

Dami tuloy “sana” na pumasok sa isipan ko…Sana di na ako bumili ng housing, siguro di ko nakasakay yung mamang magnanakaw…Sana naging alert ako…Sana nilagay ko na lang sa bulsa ng jeans ko ang cel ko. I normally do that kasi pero today sa bag ko sya nalagay…Sana mas kailangan nung mama na yun ang celphone. Pero itinataga ko sa bato na ipapa-block ko ang serial number nun sa NTC at magbayad sya para ma-unblock! … Sana ma-karma sya! Hehehe, vindictive ba?….Ah basta, sana wala na lang masamang tao sa mundo…Sana hindi na maghirap ang Pilipinas para di na kelangan ng mga tao na magnakaw…

So there, wala na and I don’t know kung me katiting na chance mabalik pa sya sa kin. Ang prayer ko nga kanina sa jeep “Lord, don’t let me hold on to material things. Pwede ko naman pag-ipunan pa yan. What’s important eh hindi ako nasaktan physically or nawalan ng wallet.” Natuto na rin ako ngayon na next time, pag nasa labas ako ng bahay, maging doble-doble ingat sa lahat ng oras. Lagi pa naman akong nagco-commute.

Pagdating ko ng bahay, sinalubong ako ni bunsoy. Seeing him made me more thankful na celphone lang nawala sa buhay ko. Andito naman sa tabi ko ang mga taong mahal ko. Pag pasok ko ng kwarto, smile sa kin agad si James, ang special child namin. Blessed pa rin ako! At eto me internet connection pa naman ako kaya kahit dito sa blog nakukwentuhan ko kayo ng nangyari. Writing it down too helps me let the pain out. Sakit din kasi sa loob eh.

Sana etong experience ko na na-share ko senyo eh kapulutan nyo ng aral. Ngek, nobela na ata ang nilabasan. Basta ang moral lesson today eh mag-ingat sa lahat ng oras at mag-trust kay Lord na He lets things happen for a reason. Hindi ko man maintindihan ngayon bakit, pero umaasa akong mananalo ng celphone sa raffle, este mapapag-ipunan ko din ang pambili ng bagong celphone.

Ingat mga friends. Salamat sa pagbabasa. Gumaan-gaan na ang pakiramdam ko. Eto nga’t sinisipon na ako kakapigil ng iyak. Babu at sisinga muna ako sa tisyu!

No comments:

Related Posts with Thumbnails