iPot ... este, "iPod"

Nung nag-birthday si Deden last October, ang wish nyang gift eh mp3 player. Kasi naiingit dun sa ginagamit ni Kuya Leland nya, (na originally eh kay Daddy nila pero inangkin na ng panganay namin) at bihira nya mahiram. Kaso wa kaming budget that time kaya di namin mabilhan. Sabi ko na lang sa kanya, ipon sya ng money para pagdating ng December, try ko dagdagan pera nya.

Last Dec. 24, nag-request ulit si Deden. Buti may bonus na si hubby. So pumunta kami ng Festival Mall para maghanap ng mp3 player na mura lang. Kaso lahat ng nakita ko, sobrang mahal tapos de-battery pa. Tapos nakakita kami nung mp4 na kamukha ng iPod nano. Grabe, unang tingin, kala mo orig! For P1500, good buy na sya kasi 1GB na, pwede pang lagyan ng videos, pictures at gawing voice recorder bukod sa music. At dahil P800 ang pera ni liit, dinagdagan ko na lang para mabili na nya. At least very appreciative sa music ang mga anak ko kaya ini-encourage din namin yun sa kanila.

After Christmas, nag-request na rin si Josh na bilhan din sya. So kahapon, nagpadala sa kin ng P1000 na galing sa mga napamaskuhan nya. Padagdagan na lang daw ng konti para may pang-deposit pa sya sa bank na matira.

Naisip kong tumingin muna sa Metropolis kasi isa lang ang store sa Festival na nakitaan ko nung "iPod". Alam ko, mas maraming nagtitinda sa Metropolis nun. Hay naku, nanghinayang ako kasi yung nabili ko para kay Jo, P1100 lang! Argh! Tapos yung 2GB na nakita namin, tinanong ng asawa ko kung magkano, P1600 daw at pwede pang tawaran ng P1500 :S Bad trip naman o, nagastusan pa ako ng extra P400 dun sa una, tsk, tsk!

Lesson learned: mag-canvass mabuti at tumingin sa ibang malls, hindi lang sa ibang stores within one mall.

Ever since my college days, I have been familiar with Kuya Gary's songs because he's a familiar face in IVCF gatherings in Los Baños. I haven't had a chance yet to get to know him better but he and my husband often meet with fellow musicians. Last week, hubby brought home two CDs given by Kuya Gary himself after their get-together at Conspiracy.



Kuya Gary's musical genius and versatility became once more evident. As always, I was amazed at the lyrics and melodies of the songs. Some are very inspiring, some made me contemplate about our country's current circumstances and then there are the songs that made me laugh out loud.


Here are some examples:

"In All Things" (lovely melody, great words) from the album God of Jubilee, Lord of the Nations

Even though the little sparrows
Neither sow nor reap
Never do they beg or borrow
They must know something deep

In all things I can rejoice
In the name of Jesus
Unto Him I lift my voice
God's grace will suffice

In all things I can be glad
For I'm clad with the blood
And the love of Christ

"Mga Kanta ni Goryo" (sung in the tune of Itik-itik -- you really have to hear it to appreciate how funny it is) from the album Saranggola sa Ulan

Itext-itext mo na lang ako
Kung may credit pa ang celfon mo
Ngunit baka magbigla kayo
Ang balance nyo ay biglang zero

Uto-uto din naman tayo
Nagpapaloko pag may promo
Smart o Globe, kung Sun mo gusto
Nakasampung lipat na ako

Kahit ang text mo’y di dumating
Bawat pindot mo sisingilin
Tuloy-tuloy na kakaltasin
Kahit na nga di mo pindutin

Ipindut mo, ipindut mo, ipindut mo, ipindut mo
Ipindut mo, ipindut mo, ipindut mo, ipindut mo-

From his old albums, my favorites are:

The romantic "Dagat" (very apt for OFW families -- with a haunting melody and is quite a tear-jerker) which we have on cassette tape pa!

Namamaybay
Ang tubig sa paypay ng hanging habagat
Dumadampi
Sa umaasang pisngi ng tabindagat

Dagat na pagitan ng ating pag-ibig
Singlawak, singlayo, singlalim
Ngunit sa isang panig, dagat ang nagsasanib
Ng dalampasigan mo sa akin

Namamangka
Ang aking diwa sa nakalipas
Tumatawid
Sa ibayong daigdig ng ating bukas

Sa dagat ng pangako, sa laot ng pangarap
Sa alon ng iyong mga halik
Dagat din ng luha ng pusong naghihirap
Naghihintay sa iyong pagbabalik

"Pagkatapos" (Ladies, you'll have fun singing this to your hubbies too! hehehe)

Alam mo bang magliliwanag na
Ang bait mo’t umuwi ka pa
Pagkatapos kitang ipagsaing
Pagkatapos kitang ipaghain
Sasabihin mong ika’y kumain na

Para bang isang instant replay
Ng nangyari nung isang gabi
Pagkatapos mo akong pangakuan
Pagkatapos ng ating kasunduan
Hihiritan mo akong muli

Sana man lamang ay paminsan-minsan
Mauunawaan ko pa
Napakapalad mo lang aking hirang
Mahal na mahal kita

Isang araw ang langit kukulog
Mahal, alam mo na ang kasunod
Mauubos ang aking pasensya
Igagapos kita sa isang bomba
Giliw, sana ay maawa ka

Huwag hayaang ako’y maging kontrabida
Huwag bayaang ako’y maging byuda
Pagkatapos ay, pagkatapos ay
Pagkatapos ay tapos ka na

Curious to hear these songs? The good news is, they're all downloadable at www.garygranada.com! :) Go check them out now. You'll find complete lyrics at the website as well. I'm sure you'll have fun discovering the other songs there. Happy listening!

Malaking Abala Lang

Huwebes ng umaga, nagbalak akong kumulekta ng mga cheke ko sa mga publishing houses na pinagsusulatan ko. Nag-text at nag-confirm pa ako dun sa contact person ko sa Makati na pupunta ako sa office nila ng hapon.

Pero bago pa ako makapag-prepare lumarga, biglang nagkaron ng flash reports sa TV tungkol sa kaguluhan sa Makati at nadismaya ako sa mga balita. Habang naglilitanya ng kung anu-ano si Gen. Lim, hindi ko mapigilang mainis at mapasabi ng "Sows! Wag na kayong magsimula na naman ng ganyan!" At dahil madadaanan ng jeep na sasakyan ko ang Manila Pen, nagdalawang-isip akong tumuloy.

Pero since kailangan ko ng datung (magpa-Pasko na daw ba!) at dahil holiday kinabukasan, inisip kong lalong tatagal ang clearing ng checks kung Monday ko pa kukunin. So tumuloy ako.

Pagbaba ko ng bus sa Ayala cor Edsa, nakaka-alarma yung paligid kasi ang daming sirens tapos may helicopter pa na umiikot sa taas. Yung jeep papuntang Washington, ang layo ng inikutan sa may Pasay Road kasi iniwasan ang Makati Ave. Bago lumiko yung jeep papuntang Glorietta area, nakita ko pa yung mga trak na puno ng armadong sundalo. Tsk, sana pala ni-picture-an ko sa celphone para may souvenir! :p

Thank goodness nakarating naman ako dun sa pupuntahan ko at nakuha ko yung cheke ko doon. Tapos tumuloy na ako pa-Ortigas via Buendia kasi for sure traffic ever ang Ayala.

Nasa bus na ako ulit nung tumawag ako sa asawa ko. Hehehe, panic ang mama, uwi na daw ako at nagpuputukan na sa Makati. Nahimasmasan lang sya nung sinabi kong lampas na ako ng Boni. Still, yung travel ko pabalik ng Alabang, inabot ng 2 hours sa sobrang traffic.

Now, ang masasabi ko lang dyan kina Trillanes eh, nakakaasar sila kasi mali ang diskarte nila! Hindi man lang yata pinag-isipan mabuti yung gagawin nila from beginning to end. Sure, marami tayong grievances sa gobyerno natin, sino bang wala??? Pero yung iparating mo yung protesta mo na mangdadamay ka pa ng ibang tao, foul yun! Kawawa naman yung mga may ari ng Manila Pen, sira ang business nila. Kawawa ang mga taong na-late sa mga appointments (buti umabot pa ako sa check releasing!) at yung mga na-trauma sa pangyayari (unfair yung ginawa sa media people at kahiya sa mga foreigners na guests nung hotel!).

Most of all, nagmukha na namang eng-eng ang Pilipinas sa mata ng buong mundo kasi lahat na lang ng naging leaders ng bansang ito, gustong patalsikin via "people power". Ano ba?! Hindi na ba tayo mahe-headline man lang sa world news na maganda ang image? Para kasing laging negative ang mga balita kapag galing dito sa atin :(

Batang Wais

"Sayang ang lamig ng aircon! Matulog ka dun sa kwarto, tabihan mo sina Kuya," utos ko kay Deden isang hapon last week na sobrang init. Half day sila kasi exams. Gustuhin ko man makitabi sa mga bata, kelangan ko magtapos ng deadlines sa computer dito sa sala. Tulog na yung tatlo habang itong si bulinggit eh mega-marathon ng DVDs.

"Hindi nga ako inaantok Mommy!" protesta ni Deden. Kako, kahit 5 minutes lang, try n'yang mahiga at baka antukin din sya. "Okay, okay!" sagot ng batang makulit na halatang naiinis. Maya-maya pa, pinatay na yung TV at pagkatapos manggaling sa kitchen, pumasok na ng kwarto.

Engrossed na engrossed ako sa mga tina-type ko nang biglang mag-"Ding!" yung timer ng oven toaster. Inisip ko, aba, nag-toast pa pala ng tinapay ang bata eh baka tulog na.

Pagbukas ko ng pinto ng kwarto, hindi ko pa man nasasabing "Uy tumunog na yung toaster, luto na yung bread mo", andun pa lang ako sa "Uy ..." biglang bangon si liit sabay tanong "Tumunog na yung timer? Time's up na yung 5 minutes ko? Pwede na ako ulit manood ng TV?"

Bwahahaha! Mautak na bata! Pagsilip ko, hindi nakasaksak ang toaster at walang tinapay. Sows, na-good time ako. Ang lakas ng halakhak ng asawa ko nung itinawag ko sa office nila :p

Taxes sa Air Parcels na Kinukuha sa Post Office

About two weeks ago, nakatanggap ako ng registered mail notice galing sa Alabang Post Office. Sumubok akong tumawag para itanong kung saan galing kasi wala naman akong ini-expect na importanteng sulat. It turned out na may air parcel daw ako galing sa US na padala ng American friend kong may mga anak ding naka-tube feeding.

Akala ko kasi ipapadala niya sa hipag ko sa California yung mga ibibigay nyang gamit para kay James, para sister-in-law ko na lang ang magpapadala dito. It turned out na diniretso na lang i-mail papuntang Pilipinas ng friend ko yung mga feeding tubes, syringes and special gauzes. According to her email a day later, para daw magamit agad ni James.

Nung kinuha ko yung box, hiningan ako ng P35 as Custom Fee daw. Since maliit naman yung amount, binayaran ko and nagbigay naman sila ng official receipt.

Tapos two days ago, naka-receive na naman ako ng notice. This time, alam ko ng may paparating, kasi binanggit na sa akin ni Diane na may susunod na package na may lamang tubefeeding pump, feeding bags, formulas, etc. Pagtawag ko sa Alabang office, sabi nila wala sa kanila yung package at mag-inquire ako sa Las Pinas Post Office kasi daw mukhang subject to custom inspection yung contents kaya dun bumagsak.

So tumawag ako ng LP post office to ask kung gaano ba kalaki yung box kasi baka mahirapan ako ulit i-commute pauwi like last time. Wow, ang sagot ba naman, "Ay naku, basta malaki yun kung air parcel. Pumarito ka na lang at kunin mo!" Ang taray!

So hinintay ko muna kung kailan libre ang asawa ko para masamahan ako ng naka-van. Ang layo kaya ng Las Pinas! Saka ilang sakay sa jeep at tricycles ako pag nagkataon. Eh pano kung malaki at mabigat yung box?!

Kahapon, natuloy kaming pumunta. Habang tulog pa si James, ibinilin muna namin sya kay bunso na bantayan hanggang dumating si Kuya Jo nya from school na mas marunong mag-alaga kay James. Pagdating doon, medyo natagalan pa bago kami na-entertain kasi di masyadong namamansin yung mga tao sa parcel receiving area. After ma-verify yung ID ko, pinagbayad ako ng P35 dun sa isang window. Again, may official receipt.

Pagbalik ko dun sa packages counter, ilang minutes ulit bago nila inilabas yung box. Tapos sinabihan kaming kelangan nilang buksan yun to check the contents. Naghintay ulit kami ng medyo matagal before dumating yung magi-inspect. Tapos isa-isang nilabas yung mga nasa loob ng box.

After another long wait, may binigay sa aking papel. Na-confuse ako kasi may mga computations. Nakalagay dun:

Customs Duty – P178

Evat – P799

Import Processing Fee – P250

Customs Docu Stamp - P250

BIR tax - P15

Amount Payable - P1492

"Mam, ano ho ito?" tanong ko. "Yan ang babayaran nyo pa," sagot nung ale. Huwaaaat???! Nung tinanong ko ulit bakit ganun kalaki, may binigay sa aking four or five pages ata yun na Xerox copied documents. "Ayan, basahin mo para maintindihan nyo bakit kayo kailangang magbayad. Based yung computation sa assessed value ng contents nung box nyo." Kung paano inassess at paano nila nalaman magkano ba yung mga laman (ako nga wala akong idea eh!) bukod dun sa paano sila nakarating sa P1492, hindi ko na alam.

contents ng kahon

So binasa ko. Pero confused pa rin ako kasi sabi dun, (ang intindi ko ha) yung nagpadala galing sa ibang bansa, hindi nagbayad ng tax sa Pinas kaya yung recipient ng parcel, sila ang dapat mag-shoulder. Eh di lalo akong nalito kasi yung postage na lang dun sa box, $76.70 na!

Pagtingin ko sa wallet ko, P500 lang cash ko. Si hubby, P700 lang. Kako, hanap na lang sya ng ATM muna para mag-withdraw. Ako, nagpa-iwan na lang dun sa post office. Sa layo ng pinakamalapit na BPI bank, natagalan bago nakarating pabalik asawa ko.

Tapos chinika ako nung ale sa counter. Ano daw ba yung mga laman nung box namin? So inexplain ko na feeding equipment para sa anak kong sa tube lang na nakakabit sa tiyan niya nakakakain. Kako bigay nung kaibigan ko kasi sa US naman, maraming surplus ang mga Kano kasi insurance ang nagbabayad ng lahat ng needs ng mga anak nilang may special needs. Yung sobra, ni-share sa anak ko.

Pagdating ni hubby, tinanong ako kung binasa ko na daw ba yung documents at ano nga daw bang dahilan bakit kelangan naming magbayad pa. Nanghihinayang din kami kasi yung ibabayad namin, pambili na sana ng Pediasure ni James.

Nung sinabi kong hindi ko pa rin magets yung logic ng customs, umandar na ang pagka-PR ni mister. "Mam, ba’t naman ho ganito kalaki yung babayaran namin? Eh kung tutuusin, yang mga gamit na yan, donation sa anak naming may cerebral palsy kasi di namin kayang bumili ng mga ganyan." Basta explain, explain sya dun sa mga ale.

Binanggit pa namin na two weeks ago nga, sa Alabang PO nag-claim din ako ng package from the same sender, P35 lang pinabayad sa akin. Ang sabi ba naman, "Ay naku, smuggled yun! Lahat ng package dito sa amin dapat dumadaan." Ngek! Pano kaya nangyari yun? Eh marami din naman akong nakitang boxes dun sa Alabang na naka-stack. Ay basta, ini-insist nilang smuggled daw yung unang package na nakuha ko. Kahit pa ini-insist kong may official receipt na binigay, ayaw nilang maniwala. (Pagdating sa bahay, pinag-compare ko yung receipts from Alabang at Las Pinas, pramis, OR # lang ang pinagkaiba!)

Maya-maya, sabi nung parang head nila. "Sige, tingnan natin kung pwede itong ma-under sa exemption. Itatawag namin." Ayun, after several minutes, biglang ok na daw, pumayag daw yung boss nila (hu dat?) at pwede na daw hindi kami magbayad. Hay, ang laking buntong-hininga ko kasi kung ako lang pala ang nag-claim, malamang nagbayad ako without arguing. Mahina talaga ko sa negotiations.

Yung katabi kong babae na nagki-claim din, bumulong sa akin, "Sobra naman, pwede naman palang hindi bayaran, sisingilin pa kayo ng P1000+! Kawawa na nga anak nyo!" Hay, buti na lang talaga at hindi na kami nakapaglabas ng P1k+. Isang malaking can na yun ng gatas at diapers ni James.

Ngayon ang medyo nagwo-worry ako, may paparating pa daw na pinaglakihang wheelchair nung anak ng kaibigan ko na ipapadala nya ulit para kay James. Sana naman kung sakaling sa LP na naman bumagsak, wag na nila kami hingan ng extra fees. Buti sana kung mayaman kami :(

Simplifying

Kagabi, nanonood ako ng House M.D. sa QTV 11. One dialogue there was "She's in a coma." So tanong si Josh, "Ano'ng sabi Mommy?" Inulit ko. "Ano yung coma?" tanong nya ulit.

I tried to explain in a way na maiintindihan n'ya. "Parang natutulog ng matagal na matagal na panahon anak tapos hindi sya nagigising pero alive sya."

Biglang nag pipe-in si Deden ng, "Hibernation!" I was amazed kasi he was able to associate the word with coma. Kako, "Parang ganun pero ang hibernation, nagigising sila ng kusa. Yung sa coma, hindi alam kung kelan. Teka, saan nyo naman natutunan ang hibernation?"

Duet silang dalawa, "Spongebob!" hahaha. And then I remembered, oo nga pala, may episode where Sandy the Squirrel went into hibernation for the winter.

Kitam, may natututunan ang bata from Spongebob! hehehe

Bawal Magkasakit!

Hay buhay, eto na naman kami. Balik lagnat at tonsillitis na naman si Daniel since Sunday night at absent na naman for three days :( Sobrang worried na ako dahil almost every two months, nagkakaganito s'ya. At ewan ko ba kung bakit natataon pang exam week tumatama! Buti na lang na-suspend ang classes tomorrow, may time pa s'yang magpagaling at mag-review ng mas maayos.

Napatingnan na namin s'ya sa pedia a few months ago (a new one since barely one year pa lang kami dito sa Manila and his original pedia is in Laguna) and nag-prescribe ng Amoxicillin regimen. Wa epek. Balik tonsillitis si Deden after two months at pabalik-balik pa rin hanggang ngayon.

Before, after two days, nagre-resolve na yung lagnat which we attributed to a viral infection lang. Pero this time, inabot na naman ng three days. I thought of Dr. Carmen Nievera, a pediatric infectious diseases doctor I interviewed before for Smart Parenting magazine. Natatakot na kasi kami ni Noy na tumuloy sa rheumatic heart disease kapag hindi pa rin nawala ito.

So this morning, dinala ni Noy si Deden sa Asian Hospital while I stayed home with James. Pagbalik nila, nyay, andaming reseta! Pero it is heartening to know na mas matindi ang medication regimen na binigay ng doctor. Sabi daw kay Noy, may studies na ngayon about kids who develop tonsillitis 6-10 times a year due to infection and allergies na nagma-manifest as phlegm na naiipon in turn sa respiratory tract at umaakyat hanggang tonsils. Iiiks, pasok sa category ang Dedenpot kasi may sipon din s'ya the past few days! Kaya kelangan daw aggresive ang gamutan para di na pabalik-balik.

He was prescribed Augmentin for 10 days (nung mabasa ko yung reseta, para akong hihimatayin hahaha), Dimetapp for 5 days, Heraclene for 30 days (isa pang mahal na gamot ito!!!), Cetirizine for 2 weeks and Cherifer Forte as vitamins.

Immediately, nag-compute ako ng dosages at kung gaano karami ang kelangan naming bilhin. Tapos tumawag ako sa pinakamalapit na Mercury Drug sa bahay namin. Eto conversation namin nung nakausap ko:

Me: Magtatanong lang po kung magkano ang Augmentin 400mg suspension
SalesLady: Ilang ml?
Me: Yung pinaka-malaking bottle po.
SL: P940.50 yung 70 ml (Ngwark, 130ml ang kelangan ni Bunsoy!)
Me: How about Dimetapp syrup? Anong pinakamalaking bote?
SL: 120 ml, P147.00
Me: Eh Mam yung Heraclene capsule?
SL: P16.10 isa. Teka marami pa ba yan? (inis na ang boses)
Me: Ah eh, dalawa na lang ho. Yung cetirizine at Cherifer syrup pa.
SL: (mataray na) Taga-botika ka ba?
Me: (kamot ulo) Ho?! Pasyente po. Marami kasi ni-reseta sa anak ko.
SL: Saan ba ito? (mataray pa rin)
Me: Dito rin po sa Muntinlupa. Kaya naman po ako nagtatanong para alam ko kung magkano dadalhin ko pagbili ng gamot sa inyo (duh?)

Ayun, sinabi naman ang prices nung ibang gamot. Pero naangasan ako sa kanya kasi ano ba, kala n'ya taga ibang botika ako at nagsi-spy sa prices nila???? Eh naman, di ba public knowledge dapat ang presyo ng mga bilihin sa kanila. Kaya nga sila may telepono para makapagtanong ang customer eh. Tsk, bad trip talaga.

Kaya bukas, hindi ako dun sa branch nila bibili ng gamot!!! (Hahaha, bitter!) Buti na lang binigyan kami ni Dra. Nievera ng Augmentin sample kaya abot hanggang bukas yung dosage kay Daniel.

Pero pramis, nawiwindang ako sa total ng computation ko. We need to shell out P3282.00 for all the meds. Hay, sana gumaling na finally si Deden sa ailment niyang ito. Please do utter a short prayer for his fast recovery kung nakaabot kayo sa dulo ng mahabang post ko na ito :p (Bumabawi lang kasi tagal kong absent sa blogger).

The distinction between good and bad service

How ironic can it be? Read on to find out.

Every time may power outage, namamatay din ang landline phone namin. The last time may tumawag na PLDT lineman dito, ganito ang usap namin:

Lineman: “Mam, checking lang kung may dial tone na kayo.”
Me: “Meron na ho. Pero bakit ba palaging nawawala kapag nagba-brownout?”
Lineman: “Ah kasi may nagnakaw ng baterya sa control box dito sa may village court. Kaya kailangan i-restart manually kapag hindi na brownout.”
Me: “Ay ganun? Eh anong balak ninyong gawin dyan? Kailan mapapalitan ang baterya?”
Lineman: "Naku Mam, hindi natin masabi. Wala pang advise galing sa itaas."
Me : "Sus, ibig sabihin every time magba-brownout, wala rin kaming telepono?! Tapos hindi agad mare-restore kahit may kuryente na dahil kailangan nyo pang puntahan?”
Lineman: “Tama po. Pero pag nagka-ganun naman, itawag n’yo lang para makarating kami agad.”
Me: “Ah eh, manong, paano kaya kami tatawag kung wala ngang dial tone?”
Lineman: “Ay oo nga pala!"
Me: “Dapat may number ang PLDT na pwedeng i-text man lang kapag ganyan!”
Lineman: “Ay Mam, wala eh.”

TOINK! Kung di ka ba naman makunsumi! Until now, wala pang solusyon ang problema naming ito. At ang masama, lumala pa ata ang sira dahil since May 31, after twice nag-brownout dito sa amin, eto, six days later, wala pa rin kaming landline access :(. Naman, responsibility nilang i-secure yung site kung saan andun ang mga controls ‘di ba?

In contrast, since wala nga kaming landline kapag brownout, akala namin wala ding way para makapag-report sa Meralco. Tapos naalala ko, noong kasagsagan ng bagyong Milenyo, may mga cel numbers na binabanggit sa mga radio stations para daw makontak ang Meralco. Buti na-save ko sa cel ko.

Ayun, may time na nag-brownout tapos ni-try naming tawagan. May sumagot! At magalang ha! (Although nung time ng Milenyo, siguro swamped sila sa dami ng reports, hindi ko na-feel ang efficiency ng service na ito). Humingi ng details (name, location at Meralco service ID no. ng bill namin) tapos binigyan kami ng report number para daw sa follow up. After a few minutes, somebody called back to give us some updates. Now THAT is customer service!

From then on, every time na magba-brownout at wala kaming landline (as usual), I just text the Meralco numbers ng mga pertinent details. Mamaya lang, may reply texts na sila ng updates. Hay naku, kelan kaya magiging ganito ka-efficient ang PLDT????!!!! Hanggang pangarap na lang ba ako?! Buti sana kung libre lang ang service nila, eh hinde! Nagbabayad ako for something na hindi ko naman napapakinabangan ng regular. Hay buhay!

Oo nga pala, kung pareho nyo kami na palpak ang phone services sa area kapag brownout, here are the Meralco numbers: 0917-5592824 or 0917-8476908. In fairness, since hindi ito 4-digit number, piso lang ang text at pwede pang i-ten cents per second kung tatawag ka! Ay naku, KUDOS talaga to Meralco for implementing this.

Ngayon ang problema ko na lang, paano ako makaka-internet kapag may kuryente na at wala pa ring landline?!

Eleksyon

Kamusta? Bumoto ba kayo? Dapat lang ha! Kami ng asawa ko, umuwi pa kami ng Laguna (kung saan kami naka-register) noong Monday just to vote. Isinama namin sa school yung dalawa naming anak na nakakaintindi na kahit papaano ng politics para maging example sa kanila yung ginagawa namin -- na pagdating ng araw na pwede na silang bumoto, dapat boboto sila. Our 13 year-old panganay is already excited taking part in voting for future elections.

We take our responsibility as Filipino citizens seriously at naniniwala kaming magkakaroon din balang araw ng magagandang pagbabago ang bansa natin kung lahat tayo, ang magiging mentality ay "may magagawa tayo kahit sa maliit na paraan."

Share ko lang itong press release ni Senator Kiko Pangilinan na natanggap ko via email kanina lang. Nakakalungkot talaga ang situation natin dito. Sana naman in the future maraming mabago at para sa kabutihan ng mas nakararami.

Office of Majority Leader Kiko Pangilinan

SENATE OF THE PHILIPPINES

Rm. 693 GSIS Financial Center, Roxas Blvd., Pasay City

Tel. 5526748 Email: kiko.pangilinan@gmail.com website: www.kiko.ph

PRESS STATEMENT

May 16, 2007

ON THE PNP STATEMENT REGARDING ELECTIONS GENERALLY PEACEFUL…

"This statement is self-serving and is nothing but a means for the PNP to escape responsibility for its failure to keep the peace and maintain law and order.

In the US Virginia Tech shooting incident, 33 were killed and it was called a massacre. Here in the Philippines, 150 were killed and it's called generally peaceful. The PNP should be made to account for its failure to prevent this massacre. The PNP should be made to explain why 150 lives were lost and what did they do or fail to do to prevent this senseless loss of lives.

Kahit sa anumang parte ng mundo, walang maniniwala na mapayapa ang halalan kapag 150 ang patay. Kalokohan ang tawaging generally peaceful ang election kung saan 150 ang patay. Dapat magpakatotoo ang PNP at kilalanin nito na nagkulang sila at huwag dapat takpan ang pagkukulang na ito sa pamamagitan ng mga statement na 'di angkop sa realidad at katotohanan. Nagkaroon ng election bloodbath at 150 ang patay dahil dito. Ito ang dapat naging statement ng PNP kung interesado ito sa katotohanan.

The Friendster Craze

Ayan na, lalo kong na-realize na nagbibinata na ang mga anak ko! Kagabi kasi, habang nagi-internet ako, sabi ng panganay ko, "Mommy, pwede ba akong mag-Friendster? Kasi marami akong classmates meron nun eh!" When we checked the profiles, ngak, sangkatutak ngang bata na taga-school nila ang nakalista, pati gradeschoolers! Nagtawanan pa ang mga kolokoy na bumulaga yung picture ng isang classmate nitong 5th grader ko na lagi syang tini-text at mukhang crush ata ereng anak ko, "Nyaaah, andyan si ______!" hehehe.

Curiously, nung nag-try silang mag-sign up, nakalagay na minimum age eh 16 lang. Sows, kaya pala nakalagay dun sa ibang profiles ng classmates nila eh kung anu-anong age. Hmmm, kaya din pala naka-sign up noon pa ang ilang anak ng mga friends ko are as young as seven years old! Hay, just to join the bandwagon, sabihin na lang nating, "ipinilit" ang pag-sign up nitong dalawa. May I request pa si bunso (mag-gi-grade 2 pa lang) na siya din daw. Ay naku, kako patangkad muna siya at bawal ang maliliit na bata sa friendster :p Tama na muna sina kuya niya ang mag-try out.

Inisip ko naman, since nakabantay naman ako lagi sa mga ito kapag nag-i-internet, makikita ko yung mga ginagawa nila and I think friendster will be a way din para sa kanila na makipag-socialize as well as masanay sa technology ng internet. After all, the web is here to stay so who am I to curb their enthusiasm? Kumbaga, this would be a safe learning experience para sa kanila.