Hay, gastos, abala etc. etc.!

Last Friday, umalis si hubby na hindi naitali ang nakawala naming aso. Mautak ‘tong alaga namin, kaya laging nakakawala sa chain nya. Eh di ko na sya kayang itali kasi ang laki na at nanda-damba. Once, muntik na akong masugatan sa kamay dahil biglang takbo habang hawak ko yung chain. Kaya di na ako nag-attempt ulit.

Ok lang naman sana na pagala-gala sa loob ng bakuran kaso once na may magbukas ng gate, karipas ng takbo palabas. Saka naninindak ng mga bisita eh minsan ayaw na tuloy pumasok ng bahay namin yung mga takot sa aso.

Nung hapon, despite my warnings sa makukulit kong anak na huwag na muna mag-bike sa labas kasi nga kakaulan din lang, sumige ng labas ng gate. At dahil naglilinis ako ng mga electric fans sa likod habang pasilip-silip kay James sa kwarto, di ko na sila nahabol. Naririnig ko na lang silang nag-iingay dun sa may lane sa labas.

Mamaya pa, ayan na, pasok ang Joshua at umiiyak. Ni-try daw nyang i-chain si Panda para papasukin. Grrr, ang tigas ng ulo na daddy lang nya ang pwedeng gumawa nun. Ayun dahil gustong gumala pa ng sutil na aso at hila ni Josh ang chain, binalikan sya sabay kinagat sa upper arm. Lambot ako nung nakita ko gaano kalalim nung wound.

Fortunately, sa likod lang ng village namin ang RITM, pwedeng lakarin pag dun sa back gate nila dadaan. Tawag ako sa mga inlaws ko para may magbantay sa ibang bata. Dinala namin ng sis-in-law ko si Josh para patingnan sa doctor.

Ang saya, pagdating namin ng ER, deserted! As in walang katao-tao. Ang daming pasyente tapos walang personnel. Later on, nalaman naming may na-admit daw na may meninggococcemia earlier. Ngar, kaya pala nag-disappear ang mga staff, umiiwas ata dun sa site.

Kahit pala may anti-rabies shot na ang aso, pero nakakalabas sya ng gate ng bahay at pwedeng ma-infect ng ibang aso, kelangang paturok ang nakagat. Eh mabuti na yung sigurado kasi fatal ang rabies, kaya sige na, kahit magkano gastos, kelangan may assurance kami na safe si Jo.

Ang funny incident dun, yung papel ng instructions para sa patient, naka-bold yung HUWAG PAPATAYIN ANG HAYOP NA MALUSOG. Tawa ng tawa yung hipag ko kasi siguro daw maraming yun ang unang ginagawa.

Dumating kami doon, wala pang 5pm, nakauwi kami past 9pm na :( Hay, pinasunod ko pa si hubby (buti maagang nakauwi) kasi kulang ang dala kong pera. Ayun, more than P2k ang nagastos namin sa 9 na turok! Kelangan pang bumalik ng apat na beses dun for follow up injections.

Kaninang umaga, habang tulog pa sina James at Deden, ibinilin ko kay Leland tapos dinala ko ulit sa RITM si Josh. Hay, daming tao. Ang dami pala talagang incidence ng dog at cat bites! Inabot din kami ng more than one hour bago sya naturukan. Ayun P500+ na naman. Three more sessions to go ... waaah!

Crazy over Lee

Kung si James eh kakampi ko sa pagiging fan ng Corrs, nakupo, high na high ang asawa ko lately dahil natuto na i-appreciate nitong dalawang malaki ang kanyang favorite na si Lee Ritenour.

For the past two weeks, halos araw-araw na pinapanood nina Leland at Josh yung DVD concert na Overtime. Hindi lang yun, nangulit-ngulit pang ipag-download ko daw sila ng mp3s from Limewire. Kaya ayun, bago matulog sa gabi, naka-prepare ang speakers sa may ulunan nila at magdamag tumutugtog ang Night Rhythms, A Lil’ Bumpin, She Walks This Earth etc.

Waah, pati ako minsan tuloy, nahuhuli ko na ang sarili kong nagha-hum nung mga kanta nila! At least, wala naman akong sound effects gaya nilang mag-aama … *tene-niw, pam-pam, pao-pao!* Hahaha.

Si Deden? Kay Josh Groban pa rin daw sya :p

Good buy

Sa wakas! Sa tinagal-tagal ko ng naghahanap, nakakita rin ako! Nung elementary pa kasi ako, pinasalubungan ako ng tatay ko galing abroad ng Kenwood walkman na may separate speakers. Yung speakers, hindi de-battery, hindi rin de-kuryente, basta isasaksak mo sa walkman, ayos na, di mo na kelangan ng earphones, marami pang makakarinig ng music. College na ako nung nasira yun.

Ever since nagkaron ako ng mp3 player more than a year ago, hanap ako ng hanap ng ganun sa mga electronics stores. Kasi na-realize ko, magiging useful sya lalo na pag brownout tapos kelangan makinig ng news either from the mp3 player (na may fm receiver) o sa walkman (na may am at fm). Eh wala lagi. Ang ino-offer sa kin malimit ng mga tindera yung pang ipods na speakers na kelangan ng battery saka almost P2k ang prices. Yoko nga!

Tapos nung recent bagyo, two days kaming walang kuryente. Imagine the torture na wala kang mapakinggang news kung asan na ang bagyo at ano ang damages, unless mage-ear phones ka pa. Eh kakatamad yun dahil marami rin namang dapat gawin sa bahay na di pwedeng may karay-karay kang walkman.

Then Monday last week, success! Nag-browse kasi kami ni hubby sa mga stores sa Galleria kasi kelangan ko din ng ericsson cable para sa celphone. Instead na yun ang mahanap ko, nakakita ako ng passive speakers (yun pala ang tawag dun!) for only …. dyaran! P265!!! Pilit akong kinukumbinse ng saleslady na yung tag P1800 na pang-ipod daw ang bilhin ko kasi maganda ang tunog at hindi daw mahina ang output. Eh ang ganda din ba ng presyo! Told her, di ako maselan sa sounds, basta napapakinggan at di kakain ng kuryente o battery, solve na ko.

Ayun, umuwi kaming aliw na aliw ako hehehe. Tapos the very next day, ni-set up ko sya sa ibabaw ng ref at habang nagluluto ako, isinaksak ko yung mp3 player ko na ang mga laman right now eh yung latest songs ng Corrs. Ayus, ang happy ng cook!

Nung napansin ng mga anakis, ngar, talagang may-I-set-up ang mga tsikiting sa ibabaw ng table habang nagla-lunch kami para daw may sounds. Ayun, the past few days, sinolo na ng mga makulit. Pinakargahan ng mga Lee Ritenour songs yung mp3 player ng tatay nila at maya’t-maya sila ang gumagamit. Ayos din kasi rechargeable yung player ni hubby kaya super tipid namin sa kuryente ngayon …. well, radio-wise ;-)

Bulate story

Sa lahat ng mga anak ko, etong si Josh ang tila parati na lang gutom at puro pagkain ang nasa isip. Tipong kakakain lang naming lahat ng dinner, after mga 30 minutes, punta yun sa bread box at magpapalaman ng tinapay o kaya magpapaluto ng hotdog at gusto pa daw nya ulit kumain ng kanin. Eh ang dami na nyang kinain na meal. Minsan naman, ang daming oorderin sa McDo o Jollibee ... at nauubos nya! Most of the time, sya na ang mag-ooffer na magtimpla ng juice sa pitcher o magluto ng hotcakes (yep, at 10 y.o. budding chef na ining batang matakaw). Ang siste, di naman tumataba!

Just the other day, nagbabyahe kami papuntang Laguna. Halos kakatapos lang namin mag-lunch sa bahay before kami umalis. Sa highway, nung nakita ang Petron station, request na naman sya na mag-drive thru daw.

Napag-usapan tuloy naming mag-asawa na "Ano kaya try nating purgahin itong batang ito? Baka may bulate?" So sabi ko kay Jo, "Anak bukas bibilhan kita ng Combantrin." Sagot nya, "Anong flavor?" Ngek!

Zsa Zsa Zaturnnah Ze Muzikal

Ang galing talaga ng Pinoy! Nakanood ako ng play na ito two nights ago sa PETA theater sa QC. Superrrr nakakatawa pala talaga yung mga punchlines at dialogues. Ang gagaling mag-project ng mga actors and actresses. Nakakaaliw manood. Hindi ka mabo-bore kahit pa more than two hours yung palabas.

A word of warning lang, maraming "shocking" languages and scenes (na kung sa sine eh ichu-chugi siguro ng MTRCB) na malamang hindi kaya ng powers ng mga conservative na Pinoy. Pero pramis, bato ang hindi matatawa kahit isang beses man lang.

The cast were very accomodating. Pagkatapos ng play, nag-meet and greet sila sa mga audience. Nagpa-picture kami with Eula Valdez (maganda nga pala ang singing voice nya and ang sexy!) and Wilma Doesnt (na ke kulit pala talaga sa personal pero kaaliw kausap).

Hay, I really need to buy a bluetooth dongle or mobile-to-pc cable para maka-upload ako dito ng photos from my phone...

Tapos na yung run sa PETA pero babalik sila sa CCP in June. Gusto ko manood ulit! Kasi daw this time, interactive na, merong audience participation. For sure, mas nakakatuwa yun. Sana mauto ko itong si husbandry na ipanood ako. Kaso malaking percentage eh di kami makakanood ng sabay kasi walang maiiwan sa mga bata :( Hay, wala pa rin kami ulit yaya!

PS: Dun kami nag-dinner ng mga friends ko sa Pizza Hut Bistro (oo bistro!) sa tapat ng St. Lukes. Konti lang daw ang branches nila na ganun. Nakakatawa kasi para kaming na-twilight zone dahil pagpasok namin eh mala-fine dining ang set-up ng tables nila complete with table cloth, wine at candles. Binibiro nga namin yung waiter na dapat complimentary na yung wine kasi dini-display nila sa tables hehehe.

Food tip: Ang sarap ng shrimp and mushroom pasta with garlic sauce!!! Ayan, ginugutom na naman ako ...

M.I.A.

I missed posting here! Tagal kong missing in action. Super-duper busy kasi. Since last month, ang dami-daming nangyari sa buhay ko and most of them are exciting and positive experiences ...

Una, nag-relocate na kami to Alabang from Laguna last April 8. Hay, ang hirap mag-lipat bahay!!! Up to now magulo pa rin itong house kasi di ko alam saan ko ilalagay ang sangkatutak naming stuff. More kwento about this in later posts.

Next, ang tagal bago kami nakabitan ng landline. Ack, for the first week, maloka-loka na ako paano gagawin ang mga trabaho at deadlines ko without an internet connection. Ayun, kinailangan ko pang mangapit-bahay sa sister ko a couple of blocks away para lang maki-online.

Third, ang hirap ng walang maid/yaya, waaah! Had to fire the maid we got last Feb kasi para akong kumuha ng boarder tapos ako pa ang nagbabayad sa kanya para lang kumain at matulog sya sa bahay namin :( Pramis, mas pasaway pa kesa sa tatlong anak kong makukulit combined! Ayan tuloy, since we moved, parang di nauubos ang housechores ko maghapon. Although sina 'kuya' eh napapag-hugas na ng pinggan kahit papano. Still, at the end of the day, talagang super pagod ako. James' weird sleeping sked doesn't help. Ewan ba sa batang ito bakit gising sa gabi at tulog sa araw!

Ay basta, dami pang wento pero antok na ako. Pagkatapos ng mga pending deadlines ko, saka na ako hahataw ulit sa blogging.

Stage Tita

Aliw na aliw ako, yung two-year old na anak ng friends ko, nakuha for a milk commercial. Even his dad was included in one shot, hindi nga lang sya recognizable masyado. Pero nakakatuwa kasi dalawa yung close up ng aking pamangkin at kitang-kita ang mukha nya. Ke gwaping na bata! Cute, cute!

When we saw the commercial during ASAP last Sunday, grabeng tilian namin sa bahay nila sa sobrang tuwa. Wawa naman ang aming little boy Miguel at natakot ata sa ingay, muntik na umiyak. Hay, sana eh wag syang magka-trauma na mag-iingay ang mga tao tuwing lumalabas ang mukha nya sa TV :p Siguro kung mae-express lang nya sarili nya, sasabihin nun, “Bakit ang grownups, parang sira?” hehehe

Watch out for the new Bonakid commercial. Yung last two close up shots ng batang kulot at maganda ang smile, sya yun! Hay, wala pa kasi akong bluetooth dongle, sana na-upload ko sa computer yung picture ni Miguel from my celphone. Post ko sana dito …

The Perfect Gift

Every time magbibirthday etong asawa ko, I try to look for gifts na alam kong maa-appreciate nya talaga and thankfully, most of the time, tama ang choices ko. Tomorrow, birthday niya ulit and naibigay ko na nitong weekend yung regalo ko.

I bought him an mp3 player pero hindi yung hi-end na branded ones like Apple ipod or anything that expensive. Shemps di rin kaya ng budget. But since nga sobrang hilig nitong si hubby sa music, I thought he would like to listen to his favorite songs lalo na kapag nagbi-byahe sya sa bus from Laguna to Manila. Kasi last year, may napanalunan syang ipod shuffle sa isang convention. Sa akin niya binigay kasi alam nyang dream ko magkaron nun. Priceless nga daw yung reaction ko nung nakita ko yun. Kasi naman tumili talaga ako sa tuwa hehehe.

Nakakatawa kasi ayoko pa sana ibigay yung player nung Friday night pagdating nya kasi china-charge ko pa. I bought it just the day before. Pinili ko yung rechargeable para di na sya bibili ng bibili ng batteries. Tamad pa naman yung magpupunta sa tindahan. Dun ko isinaksak sa outlet sa likod ng pinto ng terrace. Ewan ba naman at tamang-tama dumaan sya dun at nasilip yung ilaw nung charger so nagtanong kung ano daw yun. Wala na, buking na ang surprise ko. Ni hindi ko na naibalot yung box.

Pero tuwang-tuwa naman ang mokong. Magkabilang tenga ang ngiti nung na-realize nya kung ano yun. Lalo na kasi nilagyan ko ng mga jazz mp3s na type na type nya. As in talagang nagpakahirap akong mag-convert ng mga cd songs into wav files bago pa na-rip into mp3s. Buti tinuruan ako nung isang friend namin kung papano. Kahapon, halos hindi mo makausap kasi parang tuod na nakahiga sa sofa, nakapikit ang mata, hawak ang player sa dibdib sabay kanta. In bliss!

Ayun pag-alis for Manila kaninang umaga, hinanap talaga yung charger at baka daw maubusan ng battery :p Happy naman ako at kahit cheap lang yung regalo eh sobrang na-appreciate daw nya :D

Plugging

Excuse the spam but I'd like to ask parents out there to consider buying Johnson & Johnson's Commemorative Powder Canister. In celebration of it's 50th year, J&J will be selling limited edition tin cans that contain two 200g J&J Baby Powders. Only 20,000 pieces of these will be sold so get one now.



Why buy? Aside from being a collector's item, every commemorative Johnson's Baby Powder canister comes with an automatic donation to World Vision to help send 50 underprivileged children to school.

I am not an employee of J&J but am one of WV's sponsors who believe in the right of every child to obtain an education. I hope you can also take up this worthy cause. You can help just by buying one can ...

Tragedy

Saturday night na ako nakabukas ng emails nung weekend at saka ko lang nabalitaan yung nangyari sa Ultra. Hindi kasi kami mahilig masyado manood sa local channels eh. Mostly, news at public service programs lang ang pinapanood ko kapag gabi, the rest of the time, either sa Star World, AXN at mga movie channels ako nakatutok pag may time mag-TV. Sorry sa tatamaan pero I honestly don’t find anything to benefit me or my family sa maraming local shows natin ngayon. Since wala rin kaming maid right now, wala ng nagbababad sa telenovelas nor noontime game shows. Except Game Ka Na Ba siguro which I happen to tune in to pag feel kong matuto ng bagong kaalaman.

As to Wowowee, never pa akong nakanood ng buo nyan. Sure I see it when I’m surfing channels, pag nasa bus ako at yun ang palabas, or nasa bahay ako ng kung sino at yun ang pinapanood nila. Pero yung willingly na upuan ko yun para ma-entertain ako? Hindi ko talaga type.

As what my fellow parents said in their posts at our parenting egroup, nakakalungkot dahil sobra-sobra na ang kahirapan sa Pilipinas kaya kapit sa patalim ang mga tao ngayon. What made it worse eh yung page-encourage ng mga game shows na “punta na lang kayo dito, easy money dito!”. Sa libo-libong taong pumupunta sa mga ganun, ilan lang ba talaga ang umuuwing panalo? At ilan ang uuwi na wala man lang natirang pamasahe pabalik ng bahay? O totoo ba yung narinig kong nagbibigay ng pamasahe ang Wowowee sa lahat ng pumunta?

Kung anu’t-anuman, the fact remains that a lot of people these days simply live from day to day, wala munang isip-isip sa kinabukasan, ang importante may pera ngayon pantawid ng gutom. Iba na din ang concept ngayon ng “may tyaga, may nilaga”. For some of the poor people, enough na yung tyaga na mag-camp out sa labas ng ABS-CBN or Ultra at pumila ng ilang araw dahil may premyo silang makukuha sa huli. Naku, nasaan na ba yung prinsipyong magtrabaho ka ng marangal para mabuhay ka ng maayos?

I don’t want to point fingers. I just wish the tragedy had been prevented. But since andyan na yan at nangyari na, sana maraming matauhan at maraming matuto from that experience. Na hindi solusyon sa hirap ng buhay ang magpakahirap sumali sa game shows kundi ang paghahanap ng trabaho na magsu-sustain ng pangmatagalan sa pamilya.

God is telling us all something. It’s up to us to heed His wake up call. Ano nga ba ang magagawa natin para sa ating mga pamilya? Sa ating bansa? Let’s pray for all those families na nawalan ng mahal sa buhay. Such senseless deaths. Nakakalungkot talaga.

To end, let me share this quote that my friend Monique recently appended to her emails. I love the thoughts because they are so true. Sana lang lahat ng Pilipino may enough sense na gawin ito:

"To put the world right in order, we must first put the nation in order;
to put the nation in order, we must first put the family in order;
to put the family in order, we must first cultivate our personal life;
we must first set our hearts right."----Confucius