Ang damot mo!
Hala, after the kinse anyos chuva na commercial, yung sa KFC naman ang nasa hot seat ngayon. Sa isang parenting egroup kasi na member ako, yun ang topic nung isang araw. A parent reacted na mali ang values na tinuturo nung commercial.
Sa mga wala sa Pilipinas at di napanood yun, eto ang kwento: May isang guy na nag-alok ng KFC chicken burger sa buddy nya, describing lahat ng ingredients with shots of the sandwich na mouthwatering nga naman talaga (ayan, parang gusto kong bumili ngayon, as in ngayon na para matikman yun, la lang KFC dito sa may amin). Nung tinanong na nya yung kaibigan nya kung “Gusto mo?” at sumagot si friendship ng “Oo ba!” biglang dinilaan ni guy #1 yung sandwich sa magkabilang sides sabay abot. Syempre di tinanggap ni guy #2. Eh nauhaw si guy #1 kaso wala syang drinks. Nung humingi sya kay guy #2, pina-bubbles nitong huli yung softdrink nya bago inalok.
Truthfully? When I first saw the commercial, natawa ako. Kasi naalala ko ang mga kabalastugan ng mga kabarkada kong guys nung college kami. Nung 1st time din napanood ng husband ko yun, I watched for his reaction, natawa rin, hagalpak pa nga eh. For sure may mga naalala din sya. Eh magka-barkada kami noon ano!
Nung nakita na sya ng isa sa mga anak ko at madiri-diring nagtanong “Mommy, bakit nya dinilaan?!” (with shocked accent), sinagot ko sya ng “Kasi madamot sya, ayaw nyang mag-share. Tama ba yung gawin?” To which my son answered “Hindi po. Bad yun.” I found it a learning opportunity para sa anak ko. Tipong “Ayan anak ang example ng hindi mo dapat gayahin.” I think kids these days are intelligent enough to handle things like that. Naman, with all the sex and violence na nasa movie trailers (Bakit ba hindi yun ang ipagbawal ng mga TV companies? Dun ako asar!), napaka-small time ng damot issue na ito.
Dahil sa natawa kaming mag-asawa, does that make us bad parents? I don’t think so. Gaya nga ng sabi nung isang ka-egroup ko, nasa parents na yan kung paano mo io-orient ang mga anak mo sa mga bagay-bagay na nakikita nila sa mundo. Hindi naman natin sila forever na mashe-shelter sa mga ganyang exposures. Gaya ng mga nangyayari sa school na hindi natin nakikita. Nasa diskarte na ng parents yan paano tuturuan ng magandang asal ang mga bata. Besides, as another member said, the commercial is targeting college students kaya yun siguro ang “pull factor” na naisip ng mga gumawa ng ad.
But it seems nakarating sa KFC ang mga hinaing ng maraming concerned parents. May isang article pa nga daw sa Philippine Star kahapon written by Butch Francisco about it. Kanina while watching TV, I saw 2 new revised versions ng KFC commercial. Wala na yung nilalawayan part, pero andun pa rin yung damot factor. Would it count kaya if I say honestly na hindi sya nakakatawa like the first one? Ewan ba at aliw kasi ako dun sa expression ng mukha at sound nung guy (“Mmmmm!”) na nag-blow ng bubbles sa drink. Again, that doesn’t mean I’m taking the damot factor lightly. Malakas lang ata talaga ang sense of humor ko.
Bottomline, how our kids turn out to be in the future should not be influenced greatly by other factors than the values taught by the parents. Kaya nakasalalay pa rin sa ating mga magulang ang kahihinatnan ng mga anak natin.
Wednesday, May 19, 2004
Sunday, May 09, 2004
Tudings Pork Chop
Kahapon, galing kaming Binan Perpetual kasi pina-check up naming mag-asawa si James sa neuro-pedia nya. Nung pauwi na kami, nagka-ayaan kaming kumain sa Tudings sa Calamba.
Kilala nyo ba itong resto na ito? May kwento kami tungkol dyan.
Kasi nung 1997, na-ospital si James sa Binan for 40 days. Dahil sa tagal ng stay namin, naikot na ata namin ang bayan ng Binan sa kakabili ng gamot sa 3 branches nila ng Mercury Drug doon, at nakainan na ang mga establishments around the town.
Na-discover namin ang Tudings dahil isinama si hubby ko ng medrep friend nya doon nung dumalaw sa amin sa Perpetual. Isa syang maliit na karinderya na ang sini-serve lang eh fried porkchops, sinangag at sunny side up na itlog plus softdrinks. Pramis, yun lang talaga ang binibenta nila. Pero mapapansin mo na sa inaraw-araw nilang pagbubukas, hindi sila nauubusan ng customers. Minsan nga tatayo ka pa ng matagal sa labas para hintaying may matapos kumain sa loob dahil wala pa atang sampu ang tables nila. Halos araw-araw atang kumakain kami ng dinner doon noon. Ewan nga ba bakit masarap yung fare nila.
Pati sister ko, nung nadala namin doon, nagustuhan din ang Tudings at kahit nung nakalabas na ng hospital si James, dinadayo pa nilang mag-asawa ang Binan from their house in Muntinlupa para lang kumain doon.
Tapos kahapon ayun nga, na-miss ko bigla ang Tudings at finally pinasok namin ang branch nila sa Calamba na nadadaan-daanan lang namin for several months na. After 6 years, nabalikan din namin ang Tudings at sosyal na sila ng konti ngayon. Malawak na ang lugar, marami ng lamesa at marami ng electric fans kaya di na mainit kumain hehehe. Nakakatuwa lang kasi ganun pa rin ang menu nila ---the same old porkchops, sinangag at itlog with softdrinks, the same timpla. Wagi ang lunch namin ni Mister!
O ano, nagutom kayo? Try nyo minsan dun. Aliw ang kain. Affordable pa. Ang alam kong branches nila aside from the original one in Binan is the one in Calamba at may isa na rin sa Muntinlupa. Kain na!
Kahapon, galing kaming Binan Perpetual kasi pina-check up naming mag-asawa si James sa neuro-pedia nya. Nung pauwi na kami, nagka-ayaan kaming kumain sa Tudings sa Calamba.
Kilala nyo ba itong resto na ito? May kwento kami tungkol dyan.
Kasi nung 1997, na-ospital si James sa Binan for 40 days. Dahil sa tagal ng stay namin, naikot na ata namin ang bayan ng Binan sa kakabili ng gamot sa 3 branches nila ng Mercury Drug doon, at nakainan na ang mga establishments around the town.
Na-discover namin ang Tudings dahil isinama si hubby ko ng medrep friend nya doon nung dumalaw sa amin sa Perpetual. Isa syang maliit na karinderya na ang sini-serve lang eh fried porkchops, sinangag at sunny side up na itlog plus softdrinks. Pramis, yun lang talaga ang binibenta nila. Pero mapapansin mo na sa inaraw-araw nilang pagbubukas, hindi sila nauubusan ng customers. Minsan nga tatayo ka pa ng matagal sa labas para hintaying may matapos kumain sa loob dahil wala pa atang sampu ang tables nila. Halos araw-araw atang kumakain kami ng dinner doon noon. Ewan nga ba bakit masarap yung fare nila.
Pati sister ko, nung nadala namin doon, nagustuhan din ang Tudings at kahit nung nakalabas na ng hospital si James, dinadayo pa nilang mag-asawa ang Binan from their house in Muntinlupa para lang kumain doon.
Tapos kahapon ayun nga, na-miss ko bigla ang Tudings at finally pinasok namin ang branch nila sa Calamba na nadadaan-daanan lang namin for several months na. After 6 years, nabalikan din namin ang Tudings at sosyal na sila ng konti ngayon. Malawak na ang lugar, marami ng lamesa at marami ng electric fans kaya di na mainit kumain hehehe. Nakakatuwa lang kasi ganun pa rin ang menu nila ---the same old porkchops, sinangag at itlog with softdrinks, the same timpla. Wagi ang lunch namin ni Mister!
O ano, nagutom kayo? Try nyo minsan dun. Aliw ang kain. Affordable pa. Ang alam kong branches nila aside from the original one in Binan is the one in Calamba at may isa na rin sa Muntinlupa. Kain na!
I Love Puerto Galera!
Kakagaling ko lang (ulit!) ng Puerto Galera last Monday-Wednesday. Shempre annual mommy’s vacation (hahaha ang lagay eh iba pa yung punta ko dun ng February) dapat bago matapos ang summer at magsimula ang klase ng mga anakis ko. Ang bait talaga ng asawa ko dahil palagi akong pinapayagang mag-unwind. He understands the stress I go through everyday with our four boys :D. S’ya kasi kagagaling din lang ng VOP last Holy Week naman. Hindi kami pwedeng umalis ng sabay for several days dahil alternate kaming mag-alaga sa special child namin eh. Sumama sa ‘kin ang dalawa kong pinsan and isang pamangkin na 15 years old. Super enjoy!
Sa Valley of Peace kami nag-stay (as usual dahil love ko ang VOP) and aliw na aliw ang mga kasama ko dahil maganda ang ambience ng resort na yun. Our first afternoon there was spent sa pamamasyal sa town at pagbili ng kung anik-anik. Naki-usyoso din kami sa ukay-ukay at nabilhan ko si hubby ng gusto nyang cargo pants na madulas ang tela. No Boundaries ang tatak and I guess it’s a steal at P300 lang, eh mukha pa syang bago. Nung gabi lang kami nag-dip sa pool. Hay sarap! Yung init ng araw buong maghapon, na-absorb ng tubig kaya maligamgam ang water sa pool. Nag-jacuzzi din kami kaya todo relax ang mga katawan. Knock-out kaming lahat pagtulog.
Tinanghali kami ng gising the next day hehehe. Ayun past 10 a.m. na kami naka-alis for Muelle port where we rented a boat for P500. Pumunta kami ng Long Beach at dahil first time nag-snorkeling ang mga pinsan ko, amazed sila sa ganda ng corals at dami ng mga fish. Nag-rent pa kami ng small bangka (for another P150) para i-tour kami sa bandang gitna ng dagat para mas maraming corals ang makita. Hahawak ka lang sa rope habang tumatakbo ang bangka tapos snorkel to the max na. Ayun, ang na-sunburn sa kin ng todo, forearms ko kasi yun lang ang naka-expose ng matagal habang nag-a-ala Discovery Channel tour kami ng live. Ang ganda-ganda talaga! I guess hindi ako magsasawa ever na balik-balikan ang Puerto dahil sa mga corals at isda doon.
Hapon, shopping galore na naman kami. Tuwa ako when I found Puerto Galera shirts na pambata tapos ang print si Nemo! At affordable ang prices in fairness. I bought my kids one each.
Ngayon pa lang, nagbabalak na etong mga pinsan ko na bumalik dun next year. For sure daw magugustuhan din ng mga anak nung isa at iba pa nilang pamangkins. Dapat daw kasama na buong angkan nila at angkan namin. Mag-pinsang buo at bestfriends kasi ang nanay nila at nanay ko kaya malamang na matuloy yun sa isang summer. Excited na naman kaming lahat kahit ang layo-layo pa hehehe.
My only regret is hindi ko naisama ang mga anak ko dun. Hirap kasing magbitbit ng mga bata kung ako lang. Saka nagpa-sked ng tuli yung 2 kong malaki nung Monday. (Buti na lang tatay nila ang andun dahil baka di ko kinaya!) Last year we were all able to go kasi maluwag ang work sked ni hubby. Pati special child namin nadala namin and he enjoyed the pool and the beach tremendously. Kaso this year, hindi sya maka-bakasyon ng matagal from work kaya paisa-isa kami ng punta. But I’m planning to bring the three kids minus James and daddy around September or October doon. They miss VOP din daw kasi so much. Hay nakaka-konsyensya!
Sa mga gusto pang humabol sa summer break, inquire or reserve na sa Valley of Peace! Just contact Jeff Aquino, the manager, at 0916-3847697. Happy summer!
Kakagaling ko lang (ulit!) ng Puerto Galera last Monday-Wednesday. Shempre annual mommy’s vacation (hahaha ang lagay eh iba pa yung punta ko dun ng February) dapat bago matapos ang summer at magsimula ang klase ng mga anakis ko. Ang bait talaga ng asawa ko dahil palagi akong pinapayagang mag-unwind. He understands the stress I go through everyday with our four boys :D. S’ya kasi kagagaling din lang ng VOP last Holy Week naman. Hindi kami pwedeng umalis ng sabay for several days dahil alternate kaming mag-alaga sa special child namin eh. Sumama sa ‘kin ang dalawa kong pinsan and isang pamangkin na 15 years old. Super enjoy!
Sa Valley of Peace kami nag-stay (as usual dahil love ko ang VOP) and aliw na aliw ang mga kasama ko dahil maganda ang ambience ng resort na yun. Our first afternoon there was spent sa pamamasyal sa town at pagbili ng kung anik-anik. Naki-usyoso din kami sa ukay-ukay at nabilhan ko si hubby ng gusto nyang cargo pants na madulas ang tela. No Boundaries ang tatak and I guess it’s a steal at P300 lang, eh mukha pa syang bago. Nung gabi lang kami nag-dip sa pool. Hay sarap! Yung init ng araw buong maghapon, na-absorb ng tubig kaya maligamgam ang water sa pool. Nag-jacuzzi din kami kaya todo relax ang mga katawan. Knock-out kaming lahat pagtulog.
Tinanghali kami ng gising the next day hehehe. Ayun past 10 a.m. na kami naka-alis for Muelle port where we rented a boat for P500. Pumunta kami ng Long Beach at dahil first time nag-snorkeling ang mga pinsan ko, amazed sila sa ganda ng corals at dami ng mga fish. Nag-rent pa kami ng small bangka (for another P150) para i-tour kami sa bandang gitna ng dagat para mas maraming corals ang makita. Hahawak ka lang sa rope habang tumatakbo ang bangka tapos snorkel to the max na. Ayun, ang na-sunburn sa kin ng todo, forearms ko kasi yun lang ang naka-expose ng matagal habang nag-a-ala Discovery Channel tour kami ng live. Ang ganda-ganda talaga! I guess hindi ako magsasawa ever na balik-balikan ang Puerto dahil sa mga corals at isda doon.
Hapon, shopping galore na naman kami. Tuwa ako when I found Puerto Galera shirts na pambata tapos ang print si Nemo! At affordable ang prices in fairness. I bought my kids one each.
Ngayon pa lang, nagbabalak na etong mga pinsan ko na bumalik dun next year. For sure daw magugustuhan din ng mga anak nung isa at iba pa nilang pamangkins. Dapat daw kasama na buong angkan nila at angkan namin. Mag-pinsang buo at bestfriends kasi ang nanay nila at nanay ko kaya malamang na matuloy yun sa isang summer. Excited na naman kaming lahat kahit ang layo-layo pa hehehe.
My only regret is hindi ko naisama ang mga anak ko dun. Hirap kasing magbitbit ng mga bata kung ako lang. Saka nagpa-sked ng tuli yung 2 kong malaki nung Monday. (Buti na lang tatay nila ang andun dahil baka di ko kinaya!) Last year we were all able to go kasi maluwag ang work sked ni hubby. Pati special child namin nadala namin and he enjoyed the pool and the beach tremendously. Kaso this year, hindi sya maka-bakasyon ng matagal from work kaya paisa-isa kami ng punta. But I’m planning to bring the three kids minus James and daddy around September or October doon. They miss VOP din daw kasi so much. Hay nakaka-konsyensya!
Sa mga gusto pang humabol sa summer break, inquire or reserve na sa Valley of Peace! Just contact Jeff Aquino, the manager, at 0916-3847697. Happy summer!
Some Handy Puerto Galera Tips:
Since marami-rami na ang palaging nag-iinquire sa akin about PG, share ko lang mga natutunan kong tricks sa malimit kong pagpunta dun…
1. For getting there faster from Batangas pier to Puerto, opt to ride the fast craft ferry boats like Golden Hawk and Blue Pelican, yung mga may katig. Hindi sya nakakatakot sakyan. It will only take you 1 hour compared to the 2 hours kung ang sasakyan nyo ay yung RORO or yung metal boat ng Diamond Shipping Lines. Pero for first timers, pwede na rin yung RORO para ma-enjoy nyo mabuti ang byahe kung di rin lang maalon. Nga lang, beware kung dun kayo pupwesto sa “airconed” rooms dahil minsan hindi nagwo-work ang aircon and you’ll end up hilo dahil sa init. Secure seats sa deck na lang para may fresh air at open sea ang view nyo.
2. Cross the sea in the mornings as much as possible dahil mas maalon kapag hapon. Bring Bonamine tablets kung mahiluhin kayo sa byahe.
3. Hindi lahat ng beach front resorts ay sulit sa bayad at ambience. Even if Valley of Peace is not situated in front of the beach, it’s easy pa rin to rent a banka to go island hopping. VOP’s manager will even arrange with a bankero for your transpo. Anyway, the corals and the fishes are not found naman sa beaches ng mga beach-front resorts so di mo rin mae-enjoy ang tubig dun, mabato pa.
4. When going island hopping, unang-una nyong hanapin na bangkero si Mang Nato (Renato real name nya) who owns the boats Maritess 1 & 2. Since last year, siya palagi ang nire-rent namin dahil hindi sya taga mag-presyo. Saka yung Maritess 1, big enough for a whole family (nagkasya angkan namin last year) tapos pareho lang ng prices na ibang boats na mas maliit.
5. When going island hopping the whole day, plan to buy fishes, meat and veggies sa palenke before boarding the boat. Dala na rin kayo ng mga pang-marinade at sawsawan. Pwede kasing magpaluto sa mga bangkero sa beach habang nagsi-swimming/snorkeling kayo sa dagat. Swak sa masarap na kain, bagong luto pa ang lunch nyo. Arrange that with the bangkero before sealing the deal kasi they sometimes charge an additional P100 for the cooking. Pero sulit pa rin yun!
6. Instead of renting snorkel, shoes and vests, you can bring your own kung meron ka rin lang naman. I don’t like renting shoes kasi takot akong baka may alipunga yung huling gumamit. So what we do, staple gear na namin ni hubby and our barkada ang mojo sandals (yung de-velcro ba) kasi ideal na sya for swimming among the corals. Para di ka masugatan sa paa when you need to stand sa tubig. Mind you, never ever stand where there are live corals! As for vests, pwedeng humiram sa bangkang ni-rent nyo instead of renting separately.
7. Bring shopping money! Masarap mamili ng batik items sa town. From dresses and hankies to sarongs and lamp shades, maraming pwedeng pagpilian and for sure magugustuhan ng gustong ninyong pasalubungan.
8. For nature lovers, there are lots of hiking opportunities there. Hanap lang kayo ng guide. Nung 2001, our barkada trekked to Talipanan falls. Ayun, ako lang naman ang pinakaduwag at di tumalon sa falls (ang taas kasi!). Asawa ko proud sa picture nya na tumatalon sya kasi kitang-kita gaano kataas yung tinalunan. Ay! Nagkasya na lang akong bumaba ulit sa batuhan kahit mahirap :P
Sana may napulot kayong bagong kaalaman :) Happy to help!
Since marami-rami na ang palaging nag-iinquire sa akin about PG, share ko lang mga natutunan kong tricks sa malimit kong pagpunta dun…
1. For getting there faster from Batangas pier to Puerto, opt to ride the fast craft ferry boats like Golden Hawk and Blue Pelican, yung mga may katig. Hindi sya nakakatakot sakyan. It will only take you 1 hour compared to the 2 hours kung ang sasakyan nyo ay yung RORO or yung metal boat ng Diamond Shipping Lines. Pero for first timers, pwede na rin yung RORO para ma-enjoy nyo mabuti ang byahe kung di rin lang maalon. Nga lang, beware kung dun kayo pupwesto sa “airconed” rooms dahil minsan hindi nagwo-work ang aircon and you’ll end up hilo dahil sa init. Secure seats sa deck na lang para may fresh air at open sea ang view nyo.
2. Cross the sea in the mornings as much as possible dahil mas maalon kapag hapon. Bring Bonamine tablets kung mahiluhin kayo sa byahe.
3. Hindi lahat ng beach front resorts ay sulit sa bayad at ambience. Even if Valley of Peace is not situated in front of the beach, it’s easy pa rin to rent a banka to go island hopping. VOP’s manager will even arrange with a bankero for your transpo. Anyway, the corals and the fishes are not found naman sa beaches ng mga beach-front resorts so di mo rin mae-enjoy ang tubig dun, mabato pa.
4. When going island hopping, unang-una nyong hanapin na bangkero si Mang Nato (Renato real name nya) who owns the boats Maritess 1 & 2. Since last year, siya palagi ang nire-rent namin dahil hindi sya taga mag-presyo. Saka yung Maritess 1, big enough for a whole family (nagkasya angkan namin last year) tapos pareho lang ng prices na ibang boats na mas maliit.
5. When going island hopping the whole day, plan to buy fishes, meat and veggies sa palenke before boarding the boat. Dala na rin kayo ng mga pang-marinade at sawsawan. Pwede kasing magpaluto sa mga bangkero sa beach habang nagsi-swimming/snorkeling kayo sa dagat. Swak sa masarap na kain, bagong luto pa ang lunch nyo. Arrange that with the bangkero before sealing the deal kasi they sometimes charge an additional P100 for the cooking. Pero sulit pa rin yun!
6. Instead of renting snorkel, shoes and vests, you can bring your own kung meron ka rin lang naman. I don’t like renting shoes kasi takot akong baka may alipunga yung huling gumamit. So what we do, staple gear na namin ni hubby and our barkada ang mojo sandals (yung de-velcro ba) kasi ideal na sya for swimming among the corals. Para di ka masugatan sa paa when you need to stand sa tubig. Mind you, never ever stand where there are live corals! As for vests, pwedeng humiram sa bangkang ni-rent nyo instead of renting separately.
7. Bring shopping money! Masarap mamili ng batik items sa town. From dresses and hankies to sarongs and lamp shades, maraming pwedeng pagpilian and for sure magugustuhan ng gustong ninyong pasalubungan.
8. For nature lovers, there are lots of hiking opportunities there. Hanap lang kayo ng guide. Nung 2001, our barkada trekked to Talipanan falls. Ayun, ako lang naman ang pinakaduwag at di tumalon sa falls (ang taas kasi!). Asawa ko proud sa picture nya na tumatalon sya kasi kitang-kita gaano kataas yung tinalunan. Ay! Nagkasya na lang akong bumaba ulit sa batuhan kahit mahirap :P
Sana may napulot kayong bagong kaalaman :) Happy to help!
Saturday, May 01, 2004
Beware of the AOWA scam
In case di nyo pa naririnig ito, read on …
Around February of this year, naka-tanggap ang mom ko ng tawag galing sa isang appliance store sa San Pablo City. Kesyo nanalo daw sya ng free gift at i-claim daw sa branch nila. My mom received a mini-camera na wala man lang flash. Tapos marami daw silang andun at nagpala-bunutan. Sya lang daw ang nakakuha ng paper na may “You’re entitled to bigger prizes!” while yung iba pinauwi na.
Nakupo, inalok na sya ngayon ng appliance packages. Na pag bumili ng 2 items, may libreng 2. Hindi ko na matandaan ang exact prices na sinabi sa kanya pero na-hooked sya! She gave a downpayment agad na non-refundable daw kaya kelangan in 2 days mabigay na ang full payment para makuha na ang lahat ng items.
Pagdating nya sa bahay, excited pang nagkwento sa aming lahat. Na nag-order na daw sya ng water filter worth P20K+ (na di naman namin talaga kailangan dahil spring water naman ang tubig dito sa baryo namin) at cookware set priced at another P20K+ for only P34K+ with free vacuum cleaner at facial massager worth another P20K+. Nanlambot kaming mag-asawa when we were told na nakapag-deposit na sya and wala ng bawian.
Shempre kahit first time naming naka-encounter noon, ramdam ko agad na scam yun. Naku, gullible pa naman itong si nanay. Sabi nga namin malamang yung mga kasabay nyang bumunot, mga employees lang nung store na nagpapanggap na customers din. Eh since naka-deposit na sya, itutuloy na lang daw nya. That was a Saturday.
Early Monday, nag-withdraw na sa savings nya ang nanay ko ng pambayad sa balanse at bandang hapon, nag-deliver na nga. Sa ‘kin na lang, since hindi ko pera yun at gusto nya talaga, eh di sumige sa transaction. Ok naman yung products pero ang kinaiinisan ko, bakit nila kelangang manloko sa prices. Ang kinalalabasan naman talaga ng total price, eh prices ng 4 items combined. At hindi pa kilala ang mga brand names!
Tapos nalaman namin, another auntie of ours was also duped that way. Ang isa sa mga binili nya is a microwave worth P20K+ daw kuno. Na nasira agad within 6 months of use at nakita ng mga anak nya sa isang store, same brand, same microwave P7K+ lang! Grabe noh?
Eto ang clincher. A week ago, while in Alabang Town Center, may humarang sa aking isang babae saying “Ma’am scratch card po. Baka manalo kayo ng prize.” Hmmm, kumalembang agad ang warning bells sa utak ko. Sabi ko “No thanks, wala akong budget pambili ngayon.”
Sagot agad sya, “Ay mam wala naman ho kayong babayaran, free gift po ito pag nag-match.” At dahil ayaw nya akong paalisin, ni-scratch ko si papel. Ahooo, matched nga ang dalawang puso sa card. Naku napataas pa kilay ko nung nagsalita sya with a wondering voice “Ay, nag-match!” Sabay tawag sa supervisor nya “Sir, Sir! Nag-match ang card ni Mam!”
So lapit sa kin si bisor. Sinabihan ko agad, “Look kung may babayaran dyan, ayoko.” Wala daw at bakit daw ayaw ko ng free gift. Since hindi naman ako nagmamadali, umupo ako dun sa table. Ayan na, binulatlat na ang card at whala! Nakita ko ang pictures ng microwave, water filter, cookware set at colored TV with ridiculously high prices. Nakah, eto na nga bang sinasabi ko eh.
So bago pa ako mapaliwanagan ng bawat isang product, binabara ko na sya. “Meron na kaming microwave. Oo meron na rin kaming filter. Naman, lahat naman ng bahay may TV ano. Etc.” Tapos binanatan ko na ng “Alam mo, nakabili na ang nanay ko sa ganito a few months ago. Ganyan din halos. Kaya nga may ganyan din kaming cookware set eh.” Naasar ata sa kin yung mama, bigla nyang ni-cross out lahat nung items sa card sabay inis na sabing “So ika-cancel na lang natin ito mam?” Eh di sinagot ko ng “Oo naman, sabi sayo ayokong bumili at meron na kaming mga ganyan.” Sabay tayo at alis.
Hah, feeling ko kahit man lang nasayang ang oras ko, nakakuha sila ng katapat na hindi magpapaloko sa kanila. Ano sila masaya????
Tapos nung pinalabas na nga sa Imbestigador yung tungkol sa AOWA na ito, nun lang na-realize at inamin ng nanay ko “Hay, naloko ako!”
In case di nyo pa naririnig ito, read on …
Around February of this year, naka-tanggap ang mom ko ng tawag galing sa isang appliance store sa San Pablo City. Kesyo nanalo daw sya ng free gift at i-claim daw sa branch nila. My mom received a mini-camera na wala man lang flash. Tapos marami daw silang andun at nagpala-bunutan. Sya lang daw ang nakakuha ng paper na may “You’re entitled to bigger prizes!” while yung iba pinauwi na.
Nakupo, inalok na sya ngayon ng appliance packages. Na pag bumili ng 2 items, may libreng 2. Hindi ko na matandaan ang exact prices na sinabi sa kanya pero na-hooked sya! She gave a downpayment agad na non-refundable daw kaya kelangan in 2 days mabigay na ang full payment para makuha na ang lahat ng items.
Pagdating nya sa bahay, excited pang nagkwento sa aming lahat. Na nag-order na daw sya ng water filter worth P20K+ (na di naman namin talaga kailangan dahil spring water naman ang tubig dito sa baryo namin) at cookware set priced at another P20K+ for only P34K+ with free vacuum cleaner at facial massager worth another P20K+. Nanlambot kaming mag-asawa when we were told na nakapag-deposit na sya and wala ng bawian.
Shempre kahit first time naming naka-encounter noon, ramdam ko agad na scam yun. Naku, gullible pa naman itong si nanay. Sabi nga namin malamang yung mga kasabay nyang bumunot, mga employees lang nung store na nagpapanggap na customers din. Eh since naka-deposit na sya, itutuloy na lang daw nya. That was a Saturday.
Early Monday, nag-withdraw na sa savings nya ang nanay ko ng pambayad sa balanse at bandang hapon, nag-deliver na nga. Sa ‘kin na lang, since hindi ko pera yun at gusto nya talaga, eh di sumige sa transaction. Ok naman yung products pero ang kinaiinisan ko, bakit nila kelangang manloko sa prices. Ang kinalalabasan naman talaga ng total price, eh prices ng 4 items combined. At hindi pa kilala ang mga brand names!
Tapos nalaman namin, another auntie of ours was also duped that way. Ang isa sa mga binili nya is a microwave worth P20K+ daw kuno. Na nasira agad within 6 months of use at nakita ng mga anak nya sa isang store, same brand, same microwave P7K+ lang! Grabe noh?
Eto ang clincher. A week ago, while in Alabang Town Center, may humarang sa aking isang babae saying “Ma’am scratch card po. Baka manalo kayo ng prize.” Hmmm, kumalembang agad ang warning bells sa utak ko. Sabi ko “No thanks, wala akong budget pambili ngayon.”
Sagot agad sya, “Ay mam wala naman ho kayong babayaran, free gift po ito pag nag-match.” At dahil ayaw nya akong paalisin, ni-scratch ko si papel. Ahooo, matched nga ang dalawang puso sa card. Naku napataas pa kilay ko nung nagsalita sya with a wondering voice “Ay, nag-match!” Sabay tawag sa supervisor nya “Sir, Sir! Nag-match ang card ni Mam!”
So lapit sa kin si bisor. Sinabihan ko agad, “Look kung may babayaran dyan, ayoko.” Wala daw at bakit daw ayaw ko ng free gift. Since hindi naman ako nagmamadali, umupo ako dun sa table. Ayan na, binulatlat na ang card at whala! Nakita ko ang pictures ng microwave, water filter, cookware set at colored TV with ridiculously high prices. Nakah, eto na nga bang sinasabi ko eh.
So bago pa ako mapaliwanagan ng bawat isang product, binabara ko na sya. “Meron na kaming microwave. Oo meron na rin kaming filter. Naman, lahat naman ng bahay may TV ano. Etc.” Tapos binanatan ko na ng “Alam mo, nakabili na ang nanay ko sa ganito a few months ago. Ganyan din halos. Kaya nga may ganyan din kaming cookware set eh.” Naasar ata sa kin yung mama, bigla nyang ni-cross out lahat nung items sa card sabay inis na sabing “So ika-cancel na lang natin ito mam?” Eh di sinagot ko ng “Oo naman, sabi sayo ayokong bumili at meron na kaming mga ganyan.” Sabay tayo at alis.
Hah, feeling ko kahit man lang nasayang ang oras ko, nakakuha sila ng katapat na hindi magpapaloko sa kanila. Ano sila masaya????
Tapos nung pinalabas na nga sa Imbestigador yung tungkol sa AOWA na ito, nun lang na-realize at inamin ng nanay ko “Hay, naloko ako!”
Tuesday, April 27, 2004
Kiddie Blooper
The other day, kumain kami ng bunso ko sa Jollibee. Nagtuturo ng ice craze ang Deden at gusto daw nya yung yellow ang color. So binilhan ko ng Mais con Yelo. Kinain lang nya yung corn flakes sa ibabaw tapos ayaw na. Sabi ko "You finish that. Ikaw nag-order nyan." Sagot ba naman sa kin eh "Ikaw na Mommy, 'kaw naman nagbayad nyan eh!" Pilosopo! :S
The other day, kumain kami ng bunso ko sa Jollibee. Nagtuturo ng ice craze ang Deden at gusto daw nya yung yellow ang color. So binilhan ko ng Mais con Yelo. Kinain lang nya yung corn flakes sa ibabaw tapos ayaw na. Sabi ko "You finish that. Ikaw nag-order nyan." Sagot ba naman sa kin eh "Ikaw na Mommy, 'kaw naman nagbayad nyan eh!" Pilosopo! :S
Saturday, April 24, 2004
Crazy Over Jellies
Tsk, ang impluwensya nga naman ng mga kaibigan .... Ayan pati ako addict na sa jelly kelly bags na yan! Sino ba namang hindi malalaway sa pagkakagandang shades at kakaibang material ng bayong na ito. Buti na lang may ka-egroup akong nagtitinda na mas mababa kesa sa benta sa Greenhills. Take note, original jellies daw costs as much as P9,000! Kaloka, hindi ko afford yun kaya sa imitation na lang ako. Ang maganda dun, hindi madaling ma-recognize kung orig nga ba sya o hindi (di ba Mitch? :D) at stylish ka ever kapag rumarampa sa mga malls. Basta ang cute kasi. Hindi naman ako pakigaya talaga sa mga uso-uso na yan, pero dito sa bag na ititch, naloka lang naman ako.
Hay, bukas makukuha ko na yung una kong jelly. *excited! excited! jump, jump!* Oo, una pa lang yun kasi may pending order pa ako ng medium size na wala pang mahanap sa kulay na gusto ko. Hehehehe, para bang batang hibang sa laruan? Bertday gip ko yun sa sarili ko kase malapit na. Ooops wag lang tayong magtanungan ng age ha.
Do drop me a note to share your own jelly craze kung meron. I'd love to hear from you!
Tsk, ang impluwensya nga naman ng mga kaibigan .... Ayan pati ako addict na sa jelly kelly bags na yan! Sino ba namang hindi malalaway sa pagkakagandang shades at kakaibang material ng bayong na ito. Buti na lang may ka-egroup akong nagtitinda na mas mababa kesa sa benta sa Greenhills. Take note, original jellies daw costs as much as P9,000! Kaloka, hindi ko afford yun kaya sa imitation na lang ako. Ang maganda dun, hindi madaling ma-recognize kung orig nga ba sya o hindi (di ba Mitch? :D) at stylish ka ever kapag rumarampa sa mga malls. Basta ang cute kasi. Hindi naman ako pakigaya talaga sa mga uso-uso na yan, pero dito sa bag na ititch, naloka lang naman ako.
Hay, bukas makukuha ko na yung una kong jelly. *excited! excited! jump, jump!* Oo, una pa lang yun kasi may pending order pa ako ng medium size na wala pang mahanap sa kulay na gusto ko. Hehehehe, para bang batang hibang sa laruan? Bertday gip ko yun sa sarili ko kase malapit na. Ooops wag lang tayong magtanungan ng age ha.
Do drop me a note to share your own jelly craze kung meron. I'd love to hear from you!
Internet Tipid Tips
Sa panahon ngayon, kelangang magtipid. At sa maniwala kayo o sa hindi, nabubuhay ako sa halagang P200 na pang-internet sa loob ng dalawang buwan! Paano? Read on!
Dalawa ang prepaid cards ko, isang Infocom 100 at isang PLDT Vibe 100. Ang Infocom, mamahalin mo talaga dahil pagsapit ng alas-dose ng hatinggabi, libre na sya! Ok, ok, me lahing aswang este insomniac kasi ako. At saka nakaka-trabaho ako sa mga articles ko kapag tahimik ang paligid. Hanggang 7 a.m. na yung free surfing nila.
Tapos ang PLDT Vibe Prepaid, from 8 p.m.- 8 a.m. ang patak ng metro eh 0.08 cents lang. Meaning around P4.00 lang per hour. Correct, mas mura kesa kung gagamitin mo yung post paid service nila which is 50 cents per minute ata. Na-try ko na yun dati kaso inaatake naman ako sa puso everytime darating ang PLDT bill namin. Paano kapag peak hours P30/hour ang nilalabasan! Garsh, waste of money. Hindi kontrolado ang gamit since walang binabayaran agad, ayun kampante. Patay-patay naman pagdating ng bill.
Since bihira ako mag-check ng mails or mag-surf kapag umaga or hapon (ma-traffic, daming gumagamit, mabagal ang mga sistema, mahirap mag-connect) sa gabi na lang. Unless may mga urgent emails ako na kelangan i-retrieve agad. Although minsan pa rin, mahirap mag-connect sa PLDT Vibe at in fairness, mas mabilis pa rin ang Infocom most of the time. So from 8 p.m. hanggang 12 m.n. naka Vibe ako. Pag sapit ng alas dose, switch to Infocom. Solve! Dami kong nasu-surf na sites as references for my articles, libreng-libre pa. Nakaka-laro pa ako paminsan-minsan ng web games without the panic state na baka maubusan ng load at nagsasayang lang ako.
Right now, mag-e-expire na ang 2 cards ko sa Sunday kaya nag-reload na ako sa Infocom ko. Personalized na yung account ko dun so one-time lang ang pagta-type ng mga usernames ng card. (Jean sweetie, ayan ha, solid Infocom na ako). Pag naglo-log in ako, madali ng tandaan ang username. Yung sa PLDT, naku meron pa akong more than P30 na load! Kelangan kong ubusin na bukas at bibili na ulit ako ng bago. Kitam naman, mage-expire na yung 2 buwan pero marami pa ring natira. Matipid ano?
So bakit ko kakailanganin yung mga unlimited post paid accounts na yan? Last I heard, P700 ata ang lowest rate sa Tri-Isys. (Tama ba Cinds?) Ang DSL, nagpo-promote ng as low as P1500 a month eh ngek di pa pala unlimited yun. So far ok naman na ako sa speed ng dial-up. Mabilis nga kung mabilis pag DSL pero magastos! Ipapambili ko na lang ng jelly bag yun! Hehehehe
Ngayon, ang po-problemahin ko na lang eh yung .... pambayad sa Meralco!
*note: Hindi ko kayo ini-enganyong magpuyat ha. Ganito lang talaga ang sistema ng writing life ko which is working better during late at night or the early, early morning hours. Sa kin lang, kung sakaling meron senyo ang hindi pa alam ang mga pinagsasabi ko rito, at least ma-inform kayo at ma-try nyo rin ... At para makabili rin kayo ng jelly bag ... ehe! :P
Sa panahon ngayon, kelangang magtipid. At sa maniwala kayo o sa hindi, nabubuhay ako sa halagang P200 na pang-internet sa loob ng dalawang buwan! Paano? Read on!
Dalawa ang prepaid cards ko, isang Infocom 100 at isang PLDT Vibe 100. Ang Infocom, mamahalin mo talaga dahil pagsapit ng alas-dose ng hatinggabi, libre na sya! Ok, ok, me lahing aswang este insomniac kasi ako. At saka nakaka-trabaho ako sa mga articles ko kapag tahimik ang paligid. Hanggang 7 a.m. na yung free surfing nila.
Tapos ang PLDT Vibe Prepaid, from 8 p.m.- 8 a.m. ang patak ng metro eh 0.08 cents lang. Meaning around P4.00 lang per hour. Correct, mas mura kesa kung gagamitin mo yung post paid service nila which is 50 cents per minute ata. Na-try ko na yun dati kaso inaatake naman ako sa puso everytime darating ang PLDT bill namin. Paano kapag peak hours P30/hour ang nilalabasan! Garsh, waste of money. Hindi kontrolado ang gamit since walang binabayaran agad, ayun kampante. Patay-patay naman pagdating ng bill.
Since bihira ako mag-check ng mails or mag-surf kapag umaga or hapon (ma-traffic, daming gumagamit, mabagal ang mga sistema, mahirap mag-connect) sa gabi na lang. Unless may mga urgent emails ako na kelangan i-retrieve agad. Although minsan pa rin, mahirap mag-connect sa PLDT Vibe at in fairness, mas mabilis pa rin ang Infocom most of the time. So from 8 p.m. hanggang 12 m.n. naka Vibe ako. Pag sapit ng alas dose, switch to Infocom. Solve! Dami kong nasu-surf na sites as references for my articles, libreng-libre pa. Nakaka-laro pa ako paminsan-minsan ng web games without the panic state na baka maubusan ng load at nagsasayang lang ako.
Right now, mag-e-expire na ang 2 cards ko sa Sunday kaya nag-reload na ako sa Infocom ko. Personalized na yung account ko dun so one-time lang ang pagta-type ng mga usernames ng card. (Jean sweetie, ayan ha, solid Infocom na ako). Pag naglo-log in ako, madali ng tandaan ang username. Yung sa PLDT, naku meron pa akong more than P30 na load! Kelangan kong ubusin na bukas at bibili na ulit ako ng bago. Kitam naman, mage-expire na yung 2 buwan pero marami pa ring natira. Matipid ano?
So bakit ko kakailanganin yung mga unlimited post paid accounts na yan? Last I heard, P700 ata ang lowest rate sa Tri-Isys. (Tama ba Cinds?) Ang DSL, nagpo-promote ng as low as P1500 a month eh ngek di pa pala unlimited yun. So far ok naman na ako sa speed ng dial-up. Mabilis nga kung mabilis pag DSL pero magastos! Ipapambili ko na lang ng jelly bag yun! Hehehehe
Ngayon, ang po-problemahin ko na lang eh yung .... pambayad sa Meralco!
*note: Hindi ko kayo ini-enganyong magpuyat ha. Ganito lang talaga ang sistema ng writing life ko which is working better during late at night or the early, early morning hours. Sa kin lang, kung sakaling meron senyo ang hindi pa alam ang mga pinagsasabi ko rito, at least ma-inform kayo at ma-try nyo rin ... At para makabili rin kayo ng jelly bag ... ehe! :P
Saturday, April 17, 2004
Ano ba! Nakakainis na ha!
Ano kayang gustong palabasin ng Sandigang Bayan at todo-bigay sila sa mga kapritso ni Erap? Bukod dun sa pagdalaw sa nanay nya sa hospital (paki-refresh naman memory ko kung meron sa history natin na presong pwedeng maglabas-masok sa kulungang de aircon aside from Erap), nung holy week, pinayagan pang mag-muni-muni sa kanyang rest house para daw ala-retreat kuno. Naku naman, ano kaya ang namuni-muni nya? Paano tumakas? Paano papanalunin ang kanyang bespren sa pagka-presidente at ng mabigyan na sya ng presidential pardon before the year ends?
Tapos kanina sa news, abah! Over na, sobra pa talaga! Porke at birthday ni Erap sa isang linggo, pwede na namang bumalik ng rest house nya para mag-celebrate at magpa-party. Naman! Ano pang silbi at tinatawag na preso yung taong yun eh buhay-baboy na nga sya ng todo-todo? Abusado, hmmmmp! Nakakagigil lang kasi. Sana ni house arrest na nga lang nila kung parating ganun din lang at pagbibigyan ng pagbibigyan lahat ng magustuhan.
Sa lahat naman ata ng presong makikita mo sa Pinas, ito ang pinakamaluho. And to think na pera ng taong-bayan ang ginagastos para lang sa sangkatutak na security measures dahil sa palipat-lipat na pwesto nitong Joseph Estrada na ito. Isa pa pala, nasa political TV ad pa ni Jinggoy! Nakuuuuu, kung me alta presyon siguro ako, matagal na siguro akong na-stroke. Harumph!
Suri, over carried away na ba ang lola nyo? Injustice that is blatantly obvious really gets my blood boiling. Saan nga ba merong ganitong kaparehong situation ang isang bilanggo na katakot-takot na pabor ang ibinibigay ng gobyerno? Meron ba, meron, meron? Nakah, wala ata! Eh kung yung mga presong mahihirap na literal na nabubulok sa kulungan ang humingi ng mga ganyang demands, bibigyan din ba ng pagkakataong maglamyerda sa labas? I don't think so.
Siguro pagtapos na ang eleksyon, matitigil na rin ang "kabaitan" ni Tita Glory kay Erap. That is, kung mananalo sya dahil na rin kasama sa mga maglu-luklok sa pwesto nya eh mga Erap supporters na na-impress sa mga favors bestowed sa kanilang idol. Ayoko mang sabihin eh talagang meron tayong mga kababayan na likas na panatiko. Oh well, kanya-kanya lang talagang sides yan. Nakakalungkot lang kasi tuwing umiiral ang pag-iidolo sa kung sinong gwapo o popular o mayamang kandidato, lalo lamang lumulubog ang bayan natin at lalong darami ang mga maghihirap :(
Hay, kung Erap (at FPJ) supporter po kayo na nagbabasa ng blog na ito, sorry pero wag na lang kayo magbasa kung di nyo po type ang mga nababasa nyo dito. Eto namang blog na ito eh extension lang ng mga isyung nag-iinikot sa utak ko at kelangan ko lang ilabas sa pamamagitan ng pagsusulat. Or else baka mawindang lang ako sa kunsumisyon. Ika nga ng isang writer na kilala ko, "Writing is a form of therapy" kaya ganun na nga lang ang ginagawa ko.
Ano kayang gustong palabasin ng Sandigang Bayan at todo-bigay sila sa mga kapritso ni Erap? Bukod dun sa pagdalaw sa nanay nya sa hospital (paki-refresh naman memory ko kung meron sa history natin na presong pwedeng maglabas-masok sa kulungang de aircon aside from Erap), nung holy week, pinayagan pang mag-muni-muni sa kanyang rest house para daw ala-retreat kuno. Naku naman, ano kaya ang namuni-muni nya? Paano tumakas? Paano papanalunin ang kanyang bespren sa pagka-presidente at ng mabigyan na sya ng presidential pardon before the year ends?
Tapos kanina sa news, abah! Over na, sobra pa talaga! Porke at birthday ni Erap sa isang linggo, pwede na namang bumalik ng rest house nya para mag-celebrate at magpa-party. Naman! Ano pang silbi at tinatawag na preso yung taong yun eh buhay-baboy na nga sya ng todo-todo? Abusado, hmmmmp! Nakakagigil lang kasi. Sana ni house arrest na nga lang nila kung parating ganun din lang at pagbibigyan ng pagbibigyan lahat ng magustuhan.
Sa lahat naman ata ng presong makikita mo sa Pinas, ito ang pinakamaluho. And to think na pera ng taong-bayan ang ginagastos para lang sa sangkatutak na security measures dahil sa palipat-lipat na pwesto nitong Joseph Estrada na ito. Isa pa pala, nasa political TV ad pa ni Jinggoy! Nakuuuuu, kung me alta presyon siguro ako, matagal na siguro akong na-stroke. Harumph!
Suri, over carried away na ba ang lola nyo? Injustice that is blatantly obvious really gets my blood boiling. Saan nga ba merong ganitong kaparehong situation ang isang bilanggo na katakot-takot na pabor ang ibinibigay ng gobyerno? Meron ba, meron, meron? Nakah, wala ata! Eh kung yung mga presong mahihirap na literal na nabubulok sa kulungan ang humingi ng mga ganyang demands, bibigyan din ba ng pagkakataong maglamyerda sa labas? I don't think so.
Siguro pagtapos na ang eleksyon, matitigil na rin ang "kabaitan" ni Tita Glory kay Erap. That is, kung mananalo sya dahil na rin kasama sa mga maglu-luklok sa pwesto nya eh mga Erap supporters na na-impress sa mga favors bestowed sa kanilang idol. Ayoko mang sabihin eh talagang meron tayong mga kababayan na likas na panatiko. Oh well, kanya-kanya lang talagang sides yan. Nakakalungkot lang kasi tuwing umiiral ang pag-iidolo sa kung sinong gwapo o popular o mayamang kandidato, lalo lamang lumulubog ang bayan natin at lalong darami ang mga maghihirap :(
Hay, kung Erap (at FPJ) supporter po kayo na nagbabasa ng blog na ito, sorry pero wag na lang kayo magbasa kung di nyo po type ang mga nababasa nyo dito. Eto namang blog na ito eh extension lang ng mga isyung nag-iinikot sa utak ko at kelangan ko lang ilabas sa pamamagitan ng pagsusulat. Or else baka mawindang lang ako sa kunsumisyon. Ika nga ng isang writer na kilala ko, "Writing is a form of therapy" kaya ganun na nga lang ang ginagawa ko.
Friday, April 16, 2004
Magastos na bakasyon
Akala ko pag tapos na ang school, mas makakatipid ng ako ng konti dahil wala nang masyadong gastos ang mga bata like pamasahe, baon, allowance etc. Hay maling haka-haka. Ngayong 5 years old na itong bunso ko, marunong na syang mag-pera, marunong ng mag-aya sa tindahan para magpabili ng meryenda at marunong ng magtawag ng mga tinderong dumadaan sa kalsada!
Sa araw-araw na dumaan simula ng nawalan ng pasok sa school, naku mahina ang isang araw na may hindi titigil na nagtitinda ng kung ano sa tapat ng gate namin. Paano naman, itong si Deden everytime may marinig na kililing ng ice cream bell or pot-pot ng magsio-siopao, nakuuuu, takbo sa terrace sabay sigaw ng "Mama! Pabili po! Sandali! Teka lang pooooo!" Sobrang sanay na ata ang mga mamang yun kaya swerve naman sila papunta sa harap ng bahay namin.
Maya-maya andyan na ang makulit na bata at saka lang magpapaalam ng "Mommy me money ka? Pambili ice cream? Kasi gutong na gutong na ako!" (Kahit bagong kain ng lunch at wala pang isang oras, gutom na daw sya ulit). Knowing na type lang talaga nitong batang ito yung novelty na sya mismo ang bibili at mag-aabot ng pera sa tindero, sige na nga. At least mababaw kaligayahan nya. At take note, ang nakakatuwa sa kanya, kapag binigyan ko ng P5.00 para sa isang ice cream cone, magsasabi yun ng "Kulang pa po, wala pa para kina kuya." Thoughtful talaga itong si bunsoy ko. Kahit hindi napapansin nina kuya nya na merong meryenda na pwedeng bilhin, si Deden ang siguradong magpo-provide para sa kanila. Buti na lang dito sa amin sa probinsya, kilala namin halos lahat ng nagtitindang dumaraan kaya sure akong hindi delikadong kainin kahit "street food" na matatawag ang mga tinda nila. Pati tuloy kaming mag-asawa minsan, napapabili na rin para sa amin.
Kaya ayun, magastos pa rin pala kahit bakasyon hehehe.
Akala ko pag tapos na ang school, mas makakatipid ng ako ng konti dahil wala nang masyadong gastos ang mga bata like pamasahe, baon, allowance etc. Hay maling haka-haka. Ngayong 5 years old na itong bunso ko, marunong na syang mag-pera, marunong ng mag-aya sa tindahan para magpabili ng meryenda at marunong ng magtawag ng mga tinderong dumadaan sa kalsada!
Sa araw-araw na dumaan simula ng nawalan ng pasok sa school, naku mahina ang isang araw na may hindi titigil na nagtitinda ng kung ano sa tapat ng gate namin. Paano naman, itong si Deden everytime may marinig na kililing ng ice cream bell or pot-pot ng magsio-siopao, nakuuuu, takbo sa terrace sabay sigaw ng "Mama! Pabili po! Sandali! Teka lang pooooo!" Sobrang sanay na ata ang mga mamang yun kaya swerve naman sila papunta sa harap ng bahay namin.
Maya-maya andyan na ang makulit na bata at saka lang magpapaalam ng "Mommy me money ka? Pambili ice cream? Kasi gutong na gutong na ako!" (Kahit bagong kain ng lunch at wala pang isang oras, gutom na daw sya ulit). Knowing na type lang talaga nitong batang ito yung novelty na sya mismo ang bibili at mag-aabot ng pera sa tindero, sige na nga. At least mababaw kaligayahan nya. At take note, ang nakakatuwa sa kanya, kapag binigyan ko ng P5.00 para sa isang ice cream cone, magsasabi yun ng "Kulang pa po, wala pa para kina kuya." Thoughtful talaga itong si bunsoy ko. Kahit hindi napapansin nina kuya nya na merong meryenda na pwedeng bilhin, si Deden ang siguradong magpo-provide para sa kanila. Buti na lang dito sa amin sa probinsya, kilala namin halos lahat ng nagtitindang dumaraan kaya sure akong hindi delikadong kainin kahit "street food" na matatawag ang mga tinda nila. Pati tuloy kaming mag-asawa minsan, napapabili na rin para sa amin.
Kaya ayun, magastos pa rin pala kahit bakasyon hehehe.
Subscribe to:
Posts (Atom)
