Ang Kinse Anyos Debate, Bow!

Hindi ko na maiwasang hindi mag-comment sa isyung ito. Halos lahat ata ng public affairs programs, mapa-GMA 7, ABS-CBN o ABC 5 eh palaging topic yan. Kanina lang, pagkalipat ko ng channels, pareho pang yun ang topic na iniuulat sa dalawang news programs sa magkabilang channels.

What’s with the hullabaloo on this ad anyway? Personally, nung una kong nakita sa TV yung pagkalaki-laking billboard ng Napoleon Brandy na may nakasulat ng “Nakatikim ka na ba ng kinse anyos?” unang sumagi sa isip ko “Buti naman di na nila nilagyan ng picture ng malaswang babae. Hanggang alak na lang.”

Ok yun na maraming nagpo-protesta na masama ang subliminal message ng ad na yun. Totoo nga naman. Pansin ko lang, napaka-jaded na talaga ng views ng mga tao sa mga bagay-bagay sa panahon ngayon. Madaling mairita, madaling maghanap ng masama sa isang bagay. Ang di ko maintindihan, bakit yun lang ang ata ang pursigidong tinitira nila? Bakit parang wala akong naririnig na vocal protests against dun sa mga TV commercials at posters ng mga alak na may mga babaeng halos lumuwa ang mga dibdib galing sa pagkaliliit na bra?

Sa totoo lang, bwisit na bwisit ako tuwing nakikita ko si Katya Santos sa kung anong commercial ng alak na hanggang ngayon eh di nagre-register sa utak ko anong pangalan. Ang natatandaan ko lang eh yung itsura nyang ewan. Linstok ang laswa! Isa pa yung kay Assunta na ewan ba bakit kelangang palaging naka-bikini/topless/naliligo ang babae para lang makabenta ng alak. Napapagod na ako kakalipat ng channel kapag yun ang mga commercials or else hindi maiiwasang titigan ng mga anak ko dahil ika nga ni Deden “May sexy, may sexy! Kita panty!” Argh!!!

Kaya lesser ang impact sa kin ng kinse anyos chuva na yan, mas kampante akong kung makita man yan ng mga anak ko, at kahit mabasa man, hindi ganun ka-malisyoso ang isip nila para hanapan pa ng deeper meaning ang nakasulat. Di hamak namang mas blatant at mas malicious yung makakita sila ng naglalakihang dibdib at kuyukot ng mga models ano! Sa mga panahong ito, san ka pa ba makakakita ng bata na di aware sa mga sexy-sexy na yan? Ang sa ‘kin lang, sana wag naman silang ma-expose sa ganun na parang sinasadya na sa TV.

Alangan naman di na ako manood man lang news ano. Eh usually, kapag time ko to watch ng balita, andun din sa kwarto ang mga bata, nagdo-drawing, naglalaro sa kama o tumatabi lang sa akin. Bonding moments na rin namin. Ibig bang sabihin, bawal na rin akong manood ng TV kapag di pang-bata ang palabas dahil iba na ang mga lumalabas na commercials doon? Unfair naman!

Kelan kaya magkakaron ng batas laban sa ganyan ano? Sana kung ibabawal din lang yung mga subtle sexual messages sa mga ads, ABAH! Dapat lang na idamay na yung mga obvious na kalaswaan ano.

Hindi po ako nagpapaka-banal, isa lang akong simpleng nanay na hinahangad na lumaki ang mga anak ko sa isang mundo na hindi inihahain sa harapan nila ang mga bagay na hindi naman nila dapat makita sa kanilang murang edad at magpapagulo lamang sa kanilang isipan. Yun lang.

Be a child sponsor today!

World Vision Philippines is once more holding its Gift of Hope campaign, this time in Robinson's Galleria Mall. Their booth is near the fountain and they will be there until March 24th. Kindly visit them to know more about how you can help an underpriviledged child and his/her own family thru their child sponsorship program. Thank you so much!

Lente(k?)

Nung Sabado ng gabi, ewan nga ba at nagkataong naglilipat ako ng channel nung matyempuhan ko yung Probe Team docu-drama na Lente at makitang ini-feature nila pala si Eddie Gil.

Dahil sa mga forwarded emails tungkol sa mga ka-hello-han ng mamang ito, minabuti kong mapanood ng sarili kong mga mata kung paano nga ba sya sumasagot ng mga tanong. Inayko! Sumakit ang ulo ko sa inis habang tawa ng tawa ang asawa ko. Halos sabayan ko na si Cheche Lazaro sa pag-iling-iling (in other words, silent tsk-tsk-tsk) tuwing sasagot ng mga katanungan si Eddie Gil.

At na-discover ko rin na isa lang ata ang English word na alam nya talaga ang ibig sabihin --- “Pardon?”

Hay buti na lang kulelat sya sa mga surveys kung hindi, nakakapangilabot kung iisipin pa lang na sya ang malamang na umupo sa pagka-presidente ng Pilipinas!

Bakit?

Natanggap ko sa isang forwarded email kanina. Supposed to be a joke pero it made me think too, baket nga ba? Bakeeet???

“Bakit sa Pilipinas kung mag-aaply kang maging clerk, kailangan college graduate ka?

Pero kung mag-aaply kang kandidato for president, high school drop-out, ok na? Just curious ha.. bakit???”

Napanood nyo na ba yung political ad wherein may nag-a-apply na janitor tapos maraming papeles ang hinihingi nung interviewer like medical clearance, NBI clearance etc. with matching sangkatutak na tanong? Simple pero may dating.

Naisip ko, kapag may nag-a-apply sa amin na maid, todo-todo din ang mga tanong ko. Mabusising tanungan dahil malaking responsibilidad ang gagampanan nya sa pamamahay ko. Gusto kong malaman ano ang mga kakayanan nya at kung marunong syang mag-adjust sa mga demands ng trabaho.

Sana lang, kung paano tayo pumili ng isang tauhan para sa ating opisina o maging sa bahay, ganun din tayo kapili sa pagboto ng isang presidente ng bansa.

Let’s Vault In!

Nung Sabado, tamang-tamang naka-tune ang TV namin sa Eat Bulaga. Me bago silang portion, yung Let’s Vault In. Avah, namimigay ng Nokia 6600 at mga P500 loads! Ayos, pwede daw sumali lahat ng networks. Ang gagawin lang, bantayan ang number combination para mabuksan ang vault tapos i-text sa isang 0918 number. Unahang maka-send at ma-receive nila. Computerized daw kaya walang dayaan. Nakupo, maupod-upod ang daliri ko kaka-send dahil parating message failed. Eh sino ba naman ang aayaw sa libreng 6600 ano? After mga 20 tries, give up na ako. Naisip ko rin, since Globe ako, mahirap talagang makapasok sa Smart network lalo na kung clogged na.

So ayun, na-announce na yung winners (1 for the celphone and 10 others for the loads) after a while. Eh biglang naglabas ulit ng isa pang 6600. Hay, try ulit ako. Wala talaga. Sobrang disappointed ako kasi type na type ko pa namang magkaron ng celphone na may camera eh hindi ko priority na bumili ng ganun sa panahong ito.

Nung Lunes, since strike nga ang mga jeep, hindi nakapasok ang mga bata. Nanood ulit kami ng Eat Bulaga. Nokia 8315 ata yung ipapamigay. From last Saturday, sinave ko na yung number na pagse-sendan sa cel ko para mas mabilis (ang desperado na ba? hekhekhek). Nung nakita ni Leland, sobrang excited sya kasi pag nanalo daw ako, kanya na lang yung 2100 ko. Hopeful talaga ‘no? Nung nabigay na ang vault combination, bilis-bilis akong nag-send. On the third try, naka-message sent ako. Yahoo! Isip ko, kahit man lang yung isa sa mga loads na lang kung talagang hindi para sa kin yung celphone.

Towards the end of the show, nag-announce si Joey de Leon na nag-lock daw yung network nila dahil nasa 1 million texts ang pumasok. They will announce daw the winners kinabukasan. Fine, makanood na lang ulit.

Tuesday, nakah inabangan ko yung announcement ng winners. Malay natin, nanalo ako dahil ang bilis kong naka-send. Hay, announce ulit si Joey na kesyo hindi nila naayos yung problema at uulitin na lang yung draw for the 8315. Huwatttt? Nabale-wala ang pag-asa ko! Hintayin lang daw maya-maya at sasabihin nila yung new number na pase-sendan. Over ha, kumita sila ng P1 M tapos walang napamigay na prize.

Sus, ewan ko nga ba at ang tyaga kong inabangan. Waaah! Pag-announce nila, sa 367 na daw magte-text from that time on at for Smart and TNT users na lang. So unfair!!!

Oh well, tapos na yun at malamang kelangan ko na lang talagang pag-ipunan yung pang-upgrade ko ng celphone na may camera. Pero kayong mga Smart users, hala mag-abang na sa Eat Bulaga at baka manalo kayo. Kahapon at ngayon, Nokia 7210i ang pinamimigay nila.

Maiba naman

Linggo-linggo, bumibili ako ng anim na lata ng malalaking Alaska Evaporated Milk. Ginagamit kasi namin yun para liquid base ng osterized food na special child namin. At times, kapag may oras ako, nililigpit ko na sa cabinets yung mga pinamili ko. Kung wala naman, yung maid namin ang gumagawa.

Kapag ako ang naglagay ng mga canned goods dun sa shelf, Inihaharap ko shempre yung label para naman kita agad anong de lata yun. Last week, hindi ako ang nagligpit ng groceries. Nung mag-o-osterize na ako ng pagkain ni James, pagtingin ko sa shelf, bulaga! Anim na mukha ni Ate Shawie (Sharon Cuneta ga -- di ba me picture sya katabi ng recipes sa Alaska) ang nakita ko. Eh di shempre natawa ako. Nung pinakita ko sa asawa ko, hindi lang sya natawa, humagalpak pa!

Ayos talaga itong si Jenny, me sariling special arrangements hehehe.

BOOKSALE NGA EH!

Mahilig ako sa libro. Syempre laman ako palagi ng Booksale dahil mura dun ang books. Wala naman sa kin kung medyo luma na basta readable pa rin sya. Saka hindi ako para gumastos ng P200-500 para sa isang pocketbook lang ano. Daming pambaon na sa school ng mga anak ko yun!

Anyway, nalalayo ako. Kamakalawa pagpunta ko ng Booksale, nakita ko yung mga lagayan ng books, hindi nakaayos. As in gulo-gulo ang mga libro na mukhang ukay-ukay. Tanong ko, kadarating lang ba ng mga bago? (Monthly kasi napapalitan ang stocks nila).

Sabi nung nagbabantay, hindi daw, talaga daw ganun ang ayos para makita ng mga tao na sale. Asus, kaya nga Booksale ang pangalan ng store nila dahil understood na yun na ang binibenta nila eh -- bargain books! Gawin daw bang ukay-ukay!

Tanong ko “So wala talaga kayong balak i-arrange yan? ‘Lam nyo ba na mas mahirap maghanap pag ganyan? Baka lalong walang bumili senyo nyan.” Nagkibit-balikat lang yung tao. Nakupo, parang di nila naisip na napakadali sanang mag-scan ng titles at authors kung nakaayos ang mga books. Sa mga bookworms pa namang katulad ko, mostly hindi presyo ang tinitingnan kundi hinahanap talaga namin ang mga paborito naming manunulat. Minsan nakakabili ako dahil maganda yung title or summary sa likod o kaya me nakalagay na #1 in New York Bestseller’s List pero mostly, may particular akong gustong makita na madali sanang mahahanap kung naka-arrange ang books na kita ang titles.

Hay naku, kung di lang talaga meron akong gustong mabili na series ng libro at mga sequels dun sa mga nabili ko na dati, hindi na ako magtya-tyagang maghalukay dun sa mga stacks. Eh 8 crates yun! Grabe, nangawit ang braso ko kakalipat ng libro para makita ko yung mga nasa ilalim. Me nabili naman akong apat. Lahat mga gawa ng favorite authors ko – Ken Follett, dalawang Dean Koontz and Janet Dailey. Hindi na kinaya ng powers ko yung pang-pito at pang-walong tambak dahil nangalay na talaga ako.

At pagkatapos kong magbayad ng purchases ko, na-realize ko na yung dating 30 minutes na browsing na ginagawa ko, naging more than one hour and a half na paghahalukay! Parusa talaga oo. Next month, mukhang hindi na dun sa branch ng Booksale na yun ako pupunta. Hindi pa naman ako ganun ka-desperado sa libro. Feeling ko marami na sana akong ibang nagawa kesa nagtagal maghanap dun :(

HELLO?!

Ok ang PLDT ah, may pagka-“Hello” ang dating ng mga tao dun nung Friday. Kasi naman, pumunta ako sa office para magbayad ng bill. Pagpasok ko pa lang, inabutan ako ng security guard ng isang flier about the Rewards Promo chuva daw ng PLDT.

So habang nakapila ako, binabasa ko si flier. Uy, upon registration, me instant reward! Be first daw to submit the PLDT Home Rewards Account Activation Form to get an instant gift. Naku naaliw naman ako kasi pwede daw pumili ng dalawang sample perfumes from known brands like Davidoff, CK etc. Kaso refer daw sa direct mailer which will be sent along with the monthly statement starting Dec. 15, 2003. Ngek, eh wala naman kaming natatanggap na activation form ah. Eh mage-expire na yung promo by March 15.

Pagkabayad ko, since yung guard ang nagbigay sa kin ng flier at busy ang mga tao sa counters, sya ang tinanong ko saan pwede kumuha nung activation form. Aba ang sagot sa kin eh “Wala naman Mam, walang fini-fill up-an.” Hay, so wala syang alam. Hus, bakit nga ba sa kanya ako unang nakapagtanong? Ack!

Punta ako dun sa isang babae sa counter. Sabi ko ika-clarify ko lang, ano dapat gawin dun sa rewards program para ma-activate. Ang sagot? “Ay kasi ineng hindi pa yan napapatupad dito sa probinsya. Sa Manila pa lang. Ia-update na lang siguro (siguro???) kayo.”

Kulang na lang hampasin ko ang noo ko at sabihing “Hay naku, eh bakit kayo namimigay ng flier na yan???!!!!” Kaso since mabait naman ako, ngumiti na lang ako sabay alis. Ano ba?! Clueless sila!

La lang, nakita ko si GMA

Kahapon, start ng nationwide campaign di ba? At nagkataong taga-Laguna ako kaya nakita ko ang motorcade ni Pres. GMA galing sa veranda namin sa second floor. Nagba-bye-bye kasi ako kay Deden at sa yaya niya habang nag-aabang sila ng jeep papuntang school ni bulilit.

Tamang-tama, may ilang motorsiklong maiingay na dumaan. Pag tingin ko dun sa parada ng mga sasakyan, nakita ko si Madame Gloria, medyo naka-ismid na at half-heartedly na kumakaway. Nakaupo sya dun sa right side kaya kitang-kita ko. Parang asar na sya sa pagod. Umaambon pa naman.

Hindi ko maiwasang ikumpara dun sa dating pangangampanya ni former Pres. Cory Aquino. Dumaan din kasi sa harap ng bahay namin noon ang motorcade nila ni Doy Laurel. At kahit more than 15 years na ang nakakaraan, hindi ko malimutan yung glimpse ko sa kanya -- kalahati ng katawan nya nakalabas sa bintana ng sasakyan, todo ngiti at enthusiastically na kumakaway. Parang ang friendly-friendly nya.

Wala lang. Nakwento ko lang.

Ipon pang KZone

Last month, naisipan kong bilhan ng KZone magazine ang mga anak kong sobrang hilig mag-drawing ng mga cartoon characters. Naku tuwa naman yung dalawang kuya. Sobrang type daw nila yung magazine kaya dapat daw makabili ulit sa February. Eh balak ko one-time bili lang yun para sa kanila!

Hmmm, naisip ko, kung saka-sakali eh gagastos pala ako at ba-budget-an ko ng P75 per month itong mga kolokoy ko! Nakow, dagdag pa sa pambili ko ng Good Housekeeping at Smart Parenting mags.

Umiral ang pagiging mautak ng nanay. Sabi ko sa kanilang dalawa, dapat yung next issue pag-ipunan na nila kung talagang gusto nilang bumili ulit. Aba pumayag! So kumuha kami ng isang basyong bote ng Pepsi Blue (oo, specify ko na, yun naman talaga ginamit namin eh – hindi ata kami apektado ng Ito ang Beat commercial ng Coke hehehe) at binutasan ko ala-alkansya.

For the rest of January, nakakatuwa namang tingnan na araw-araw talaga, nagtitira sila sa baon nila at diligently naghuhulog dun sa bote. Kahapon, nagkataong paluwas ako ng Manila. Sabi agad ni Leland, “Naku Mommy, February na, kulang pa ng P10 ang pambili namin ng KZone!” Sinabihan ko “Eh di ipon ka pa. Next week ka na lang pabili kay Daddy sa Manila.” Pero balak ko na talaga silang bilhan kasi reward na rin for their efforts. Abonohan ko na lang yung P10.

Buti na lang talaga bumili ako! Late na ako nakauwi at by then tulog na sila. Pagpasok ko ng kwarto, nakita kong may naka-drawing na bata dun sa white board sa pinto. Merong bubble quote na nakalagay at ang laman “Welcome home Mommy! Where’s my KZone? Bumili ka ng KZone po! End of briefing.” Tawa ako ng tawa pero touched din na meron munang pasakalyeng welcome home. Kinuha ko yung P65 dun sa bote nila. Feeling ko, lesson-learned para sa kanila yun about pag-iipon para sa isang bagay na gustong-gusto nila.

Ayun, paggising ng umaga, tanong agad sa kin kung nakabili ako. Tinuro ko yung bag ko kung saan ipinatong ko yung KZone nung gabi. Hay ang ngiti ni Leland! Sabi nya mamya na nya babasahin pagka-galing sa school.

Pag-uwi nila ni Josh, tanong ko agad “O pano yan, type pa rin bang bumili ng March issue? Ipon ulit?” Matunog ang sagot nila, “Opo!” Ayus!