Mababaw na kung mababaw ang kaligayahan ko pero tuwang-tuwa talaga ako kanina. Kasi naman, sa dinami-dami ng reruns ng Ally McBeal sa RPN 9, palaging season 5 ang pinapakita nila eh di na ganun kaganda ang mga episodes dun. Hindi na tuloy ako nanonood. Tapos kanina, nung nagsi-switch ako ng channels, nakita ko Ally na sa channel 9. Napansin ko lang yung scene parang season 4 eppy. So pinanood ko... Alright! Tama ang kutob ko dahil andun nga ang super-duper crush kong si Robert Downey Jr.! O yan alam nyo na sinong kaisa-isang artista ang obsession ko hehehe.

Naku mukhang magiging couch potato na naman ako nito tuwing Tuesday nights dahil for sure papanoorin ko yung mga eppys na yun just for a glimpse of him :) Hay naku, ewan nga ba at bakit aliw na aliw ako kay RDJ. Ang galing kasing mag-act (proof: watch Chaplin the movie among other things) tapos gwapo-gwapo pa with matching nakakatunaw na eyes. Ah basta, magaling s'ya kaya kung sino pa man senyo ang RDJ fans dyan, pagkakataon ng mapanood ulit sya as Larry Paul. Pramis, sobrang charming ng character nya doon. Wait until you see the episode na guest si Sting at kumanta silang dalawa ng "Ev'ry Breath You Take" kasi for sure, hahanga kayo sa galing ng boses ni RDJ. Hmmm, kelan kaya sya gagawa ng sariling album?

Ooops, sobrang ramblings na ito. Wala lang, gusto ko lang talagang i-share yung katuwaan ko na napanood ko ulit sya sa TV kanina :D Oo na! Mababaw ako!

Kwentong Celphone

Wala na akong celphone. Ganun lang kasimple yun. Kaninang umaga pumunta ako ng UPLB dahil nag-interview ako ng isang professor para sa isang article ko. Bago sumakay ng jeep pauwi, nakakita ako ng display ng mga celphone housing so bumili ako. 5110 na nga lang phone ko, yoko namang magmukhang gusgusin pa. Ibinili ko rin nga ng housing ang celphone ng nanay ko para naman mapalitan na ng malambot yung keypad nya, tigas kasi gamitin.

Tapos sumakay na ko ng jeep. Nag-text pa sa kin ang friend ko na binati ko ng happy birthday kaninang umaga. I don’t know kung naging sobrang attractive ba sa mata nung housing na nabili ko at napagdiskitahan ang telepono ko. Kulay sky blue and white. Yung backpack ko nasa lap ko. Yung zipper nasa left side ko ang opening. Alam kong sinasara ko ang zipper pagkatapos ko ilagay dun ulit ang cel sa loob ng bag.

Nung naisipan kong i-text ang editor ko kung na-receive na nya yung sinubmit kong article sa kanya via email kahapon, hindi ko makapa ang celphone ko. Medyo nag-panic na ako. Then yung mama na katabi ko sa left, biglang pumara. At the back of my mind parang gusto ko sya pigilan bumaba para tanungin kung nasa kanya yung cel ko. Kaso inabutan ako ng hiya dahil baka mali at di ko pa nase-search lahat ng pockets ng bag ko. After thorough searching, ayun wala na talaga at nakababa na yung mama.

Medyo hysterical na ako and asked yung mga katapat kong nakaupo kung me napansin silang cel na nalaglag. Sabi nung bading, “Yung blue na hawak mo? Naku baka kinuha na nung mama na bumaba.” Nanlambot na ako.

Reaching the city, I rushed to buy a PLDT phonecard and called my cel #. Wala, nag-ring lang hanggang naputol. Tapos I tried calling my hubby, hindi nya sinasagot phone nya, baka super busy at maingay sa workplace kaya di naririnig. I looked at my address book sa wallet ko, hindi na updated and # lang ng brother ko ang nakita ko dun. I was able to contact him and told him na mag-text and pretend na kamustahin si kuya nya kung nakalabas na ng hospital at kung me nakuha na akong money para pambayad. Engot ba at gumawa pa ng kwento? In my panicky and confused state of shock, naisip ko lang baka sakaling maawa pa at ibalik ang phone ko.

Grabe, ganito pala ang feeling ng nawalan ng cel—taranta, panic, galit, naiiyak, nanginginig buong katawan. Sus, ang cheap na nga ng fone ko pinag-interesan pa! Ni hindi ko na nga pinangarap magpa-upgrade ng unit or bumili ng bago kasi ok na sa kin na me nagagamit ako for communication. Mas marami akong kelangang i-prioritize para sa mga anak ko. Mostly, nanghihinayang ako dun sa sim. Andaming phone numbers dun na di ko pa naisusulat sa main address book ko dito sa bahay. Alam nyo yun, yung tipong madaliang hingian ng number at hanggang celphone na lang naso-store. Wala pa naman akong sauladong numbers aside from sa kin at sa asawa ko. Yun ding number na yun ang alam ng lahat ng clients ko so I guess dami sigurong mawawalang assignment sa kin L

Ngayon bigla ko naisip, baka nga it’s time to let my celphone go. Nun kasing field trip ng bunso ko last week, nalaglag yung cel na yun from my bag sa lupa while I was tying his shoes sa isang stop-over para mag-CR ang mga bata. Me isang nanay ang nag-alert sa kin na nahulog daw kaya super thankful ako na kahit naputikan pa eh hindi nawala. Kaso natuluyan na rin today. Hay buhay!

As I was riding another jeep home, gusto ko maiyak. Lifeline kasi celphone eh di ba? I felt so helpless and stupid for letting that happen. Nung nanakawan hubby ko sa bus ng celphone last year dahil natulog sya, inalaska ko ng todo. At mas affected pa ako kesa sa kanya. Sobrang hinayang ko talaga. Ngayon eto at gising na gising ako nung nangyari, ni hindi ko man lang namalayan na nanakawan na ako. Ang tanga ko!!!!

Dami tuloy “sana” na pumasok sa isipan ko…Sana di na ako bumili ng housing, siguro di ko nakasakay yung mamang magnanakaw…Sana naging alert ako…Sana nilagay ko na lang sa bulsa ng jeans ko ang cel ko. I normally do that kasi pero today sa bag ko sya nalagay…Sana mas kailangan nung mama na yun ang celphone. Pero itinataga ko sa bato na ipapa-block ko ang serial number nun sa NTC at magbayad sya para ma-unblock! … Sana ma-karma sya! Hehehe, vindictive ba?….Ah basta, sana wala na lang masamang tao sa mundo…Sana hindi na maghirap ang Pilipinas para di na kelangan ng mga tao na magnakaw…

So there, wala na and I don’t know kung me katiting na chance mabalik pa sya sa kin. Ang prayer ko nga kanina sa jeep “Lord, don’t let me hold on to material things. Pwede ko naman pag-ipunan pa yan. What’s important eh hindi ako nasaktan physically or nawalan ng wallet.” Natuto na rin ako ngayon na next time, pag nasa labas ako ng bahay, maging doble-doble ingat sa lahat ng oras. Lagi pa naman akong nagco-commute.

Pagdating ko ng bahay, sinalubong ako ni bunsoy. Seeing him made me more thankful na celphone lang nawala sa buhay ko. Andito naman sa tabi ko ang mga taong mahal ko. Pag pasok ko ng kwarto, smile sa kin agad si James, ang special child namin. Blessed pa rin ako! At eto me internet connection pa naman ako kaya kahit dito sa blog nakukwentuhan ko kayo ng nangyari. Writing it down too helps me let the pain out. Sakit din kasi sa loob eh.

Sana etong experience ko na na-share ko senyo eh kapulutan nyo ng aral. Ngek, nobela na ata ang nilabasan. Basta ang moral lesson today eh mag-ingat sa lahat ng oras at mag-trust kay Lord na He lets things happen for a reason. Hindi ko man maintindihan ngayon bakit, pero umaasa akong mananalo ng celphone sa raffle, este mapapag-ipunan ko din ang pambili ng bagong celphone.

Ingat mga friends. Salamat sa pagbabasa. Gumaan-gaan na ang pakiramdam ko. Eto nga’t sinisipon na ako kakapigil ng iyak. Babu at sisinga muna ako sa tisyu!

Hay naku, tagal ko na palang di naka-post dito. Pano, nasira ang video card ng computer ko at lahat ng windows at fonts eh giant size! Kandaduling akong magbasa ng emails for almost 3 weeks! Buti at naayos na ng bro-in-law ko. Ang hirap pala talaga pag nasanay kang computer ang companion sa madaling-araw -- oo na, me lahi na akong aswang! hehehe.

Mas madali kasi magsulat kapag tahimik ang buong paligid at wala ng mga batang nangungulit na "Gusto kong mag-Jumpstart!".

Tapos na kaya yung Kris-Joey issue? Sana naman. Aba'y pati si First Gentleman siguro eh laking hinga na natabunan ang mga issues nya ano. Nakow, wala akong pasensya magbantay ng mga pahayag na paulit-ulit lang naman ang sabi. Kung maabutan ko man sa news, ok fine. Pero di ko na inambisyon na lahat ng palabas eh bantayan para lang makasagap ng pinaka-bago. Mas masarap pang matulog!

Kung di pa sa mga ka-egroup ko, hindi ako maa-update. Pero ewan ba at wala akong kagana-gana sa pinagsasabi ng dalawang panig. Magulo silaaaa! Asus, basta ang masasabi ko lang dyan, BUTI NA LANG HINDI NILA AKO FAN! Sayang lang oras ko maki-chism sa buhay nila. Pero ha, mukhang nabuhay lahat ng dugo ng karamihan sa mga Pinoy. Tsk, tsk, tsk, ganito na lang kaya tayo palagi, uzi forever? Mas importante ang chismis kesa sa mga isyung pambasa na dapat eh tutukan natin?

Kelan kaya uunlad ang Pilipinas??? *buntung-hininga*

Yehey! Nag-start na new season ang Survivor! Ewan ba at sa lahat ng reality shows, ito lang at ang Amazing Race ang talagang pinapanood ko. Kahit pa merong mga rumors na maraming peke sa production – like hindi naman daw talaga ginugutom ang mga players at etching lang ang mga hirap nila dun, enjoy pa ring panoorin. At least yung challenges mukhang totoo naman. Nakakabilib lang kasi what people would do just to win a game. Naalala ko isang season, merong mga naglagay ng fresh fish (as in hindi luto at siguradong super lansa) sa bibig nila, aside from dun sa hawak ng kamay, during a challenge para mapadali ang paglipat ng mga isda from one container to another. La lang, naa-amaze lang talaga ako sa capacity for a lot of things ng human race.

On --novelas

Nauso at nauso ang chinovelas, hindi ako na-hook sa Meteor Garden fever. Hindi tuloy ako maka-relate sa mga kwentuhan ng iba kong kaibigan hehehe. Ang nakakatawa,, dahil singkitin ako, palagi akong nabibirong “San Chai” kahit hindi ko sya kilala noon. Pati pamangkin kong 3 years old, sa kakapanood ng yaya nya ng MG, nung dumalaw dito bahay ang unang bati sa kin eh “Auntie Wuth, Tan Tai!” Tawanan tuloy lahat.

Tapos last week, nung nagsimula yung “My Love, Cindy” (ang corny ng title!) sa GMA, pinanood ng mga anak ko. Pa’no sa advertisement, daming clowns and parade ang pinakita. Setting pa was a theme park. Kala ng mga tsikiting, pambata. Yung lead character na si Cindy, medyo sumpungin at palaging may kaaway kaya laging “bad trip” ang disposition.

Nung weekend, dahil maghapong nasa bahay ang mga makukulit kong anak, hindi maiwasang mapagalitan ko ng ilang beses sa dami ng mga kalokohan. Puro boys kasi kaya laging mukhang wrestling arena ang bahay namin. Bandang hapon, after another “sabunan” blues, biglang nagsalita ang panganay ko “Mommy, alam mo kamukha mo si Cindi!” Isip ko, ah kasi singkit na naman katulad ni San Chai. Ngek, may kasunod pa pala kasi humirit pa ang batang wais, “Kasi lagi kang galit!” Ayun natawa tuloy ako. Ang galing talagang mag-dissolve ng sermon nitong mga ito. Tsk, tsk, tsk, ang labas tuloy minsan, uto-uto na ako :D

Pero ha, fantastic talaga ang trends dito sa Pinas! Dati mexican chuva ang kinababaliwan, ngayon mga Asian naman. Oh well, at least getting closer to home. Although frankly, hindi ako pala-panood ng mga tele-novela. Nabo-bore ako kakahintay ng ending! Dati nun, hooked na hooked ang biyenan ko sa Mara Clara so wa akong magawa kundi makinood din. Aruuu, katagal matapos! At least yung mga foreign ones, may lifespan talaga, hindi yung pipigain at ida-drag ng mga writers habang type ng tao hanggang hindi matapos-tapos.

Heniways, tama na sa kin ang weekly obsessions kong Charmed, The Pretender at Survivor. Pag lumampas pa dun, baka wala na akong magawang trabaho sa bahay!

Last week napanood ko yung ilang episodes ng Extra Challenge. Ok ang naisip nilang concept, ginawang taong-grasa ang mga artista tapos pinagala sa kalye doing typical homeless-person things. Di ko ata kaya yun -- namalimos, natulog sa damuhan sa QC circle, pinahuli sa pulis at nagkalkal sa tambakan ng basura! And to top it off, bawal maligo for the whole duration of the challenge. As in! Nanlilimahid sila ng ilang araw.

Kahit may discouraging moments eh go na go talaga yung mga challengers para tapusin yung game. Hmmm, magkano kaya binayad sa mga yun to do all those things?

Pero in fairness, mukhang marami talaga silang realizations na naranasan. Ibang klase na siguro talaga yung ikaw mismo ang makaranas na layuan at pandirihan ng tao dahil madumi at mabaho ka. At ang mamalimos ng pera para may pambili ka ng makakain at the end of the day. Man, that was something!

Bumilib ako sa pinagdaanan nila!

Nga lang, nakakalungkot isipin na merong mga totoong tao na ganun ang mismong pinagdadaanan sa araw-araw. Na reality pa rin sa bansa natin na maraming taong-grasa at mga palaboy ng kalye ang araw-araw eh nahihirapang maghanap ng ikabubuhay nila :( Hay, kelan nga kaya magkakaron ng magandang pagbabago? Kakalungkot ...

Katawa naman ang pangalan ng bagong bagyo -- Pogi! Ganun na ba kaunti ang choices ng Pag-Asa? Sabagay, ok na rin kasi may humor, Pinoy na Pinoy ang dating. Naaliw lang ako sa comment ng isang kaibigan ko: nung umulan daw sa kanila ang sinabi nya "Andyan na si Pogi!" Biglang tingin sa kanya ang asawa nya at may pagdududang nagtanong "Ano? Sinong Pogi ha?!" hehehe

Ayan pati pangalan ng bagyo, pwede na pala ngayong pagsimulan ng away.

Ang weird na ng anak ko waah! Magli-limang taon pa lang pero kolokoy na sobra. Kahapon kasi takbo sya sa kin at nagsabing "Mommy may visitor dun sa baba!" Tanong ko "Sino?" Nanlalaki ang matang sumagot "Si Lola Ocean!" Eh di biglang kumunot noo ko. Papano kakamatay lang ng Lola Osyang ko last month, pano naman bibisita yun ano?!

Ang lokong bata humirit pa "Ay sabi sa yo Mommy, hindi patay si Lola Ocean" with matching patango-tango. Hindi ko alam kung matatawa ako o maloloka. Pagbaba ko sa 1st floor, ayun kausap ng nanay ko yung isang kamag-anak naming matanda na puti ang buhok. Pagtingin ko kay Deden, ngingisi-ngisi lang. Ay sus!

PETITION PARA MAG-RESIGN SI LACSON

May mga ka-egroup ako na nagpadala ng link kung saan pwedeng mag-sign dun sa petition para mag-resign si Sen. Lacson. Balak ko na talagang mag-sign kaso sinilip ko muna yung mga previous signatures. Naman! Tama ba namang hanggang doon eh gagawan pa rin ng kalokohan ng ibang Pinoy? Pa'no, merong mga naka-sign na Jose Pidal, King of Brunei Abdulah, Yaser Arafat, Ping Lacson (?!) -- at di lang isang beses ha, marami!, at kung sino-sino pang alam mo namang di magsa-sign dun!

Masisisi nyo ba ako kung na-turn off na lang ako mag-sign? Kasi pakiramdam ko eh walang katuturan ang gawin yang bagay na yan. Sa tingin nyo kaya mare-recognize pang valid yan kung maraming signatories eh puro kagaguhan (excuse the word pero wala akong ibang maipang-describe) lang? Sorry pero di ko sasayangin at ibabandera ang pangalan ko sa isang bagay na sa opinion ko eh walang pupuntahan.

Hay kakalungkot! Kaya nagkakaganito ang bansa natin eh!

O registration na daw para sa election. At dahil ang voting precinct kung saan kami naka-register mag-asawa eh sa Alabang pa, binalak namin ipalipat dito sa Laguna. Para naman hindi yung kelangan pa naming lumuwas para lang makaboto. Eh nung huling eleksyon nga, dinedma ko na lang ang botohan dahil napapagod akong magbyahe. Si mister na lang ang lumuwas.

Kaya ayun, yung pinsan kong nagtatrabaho sa munisipyo (nasa baryo kami at mga 5 minutes ride din ang pa-bayan) tumawag sa kin para sabihing mondays to fridays daw eh open hanggang 8 pm ang registration center. Tamang-tama umuwi ng maaga ang husband ko at hinatak kong pumunta ng munisipyo ng ala-sais ng gabi. Sakay kami ng jeep. Pagdating namin dun, walang tao! Naku naman, salubong tuloy ang kilay ko. Nagtanong pa kami sa mga naka-tambay na pulis dun sa katabing outpost. Naku eh nakaalis na daw. Nag-comment pa yung isa "Aba'y bakit hanggang alas-otso ang nakalagay dine?" sabay turo sa isang nakapaskel sa dingding. Aba'y bakit nga kaya kung di naman pala masusunod?! Gagawa-gawa sila ng extended time para sa mga walang oras pumunta ng office hours, di rin naman susundin. Grrrr!

At para aliwin na lang ako, sabi ni Geff lakad daw kami papunta dun sa may kanto at bumili na lang ng isaw. Hay naku, nadagdagan tuloy ang uric acid ko sa katawan. Pero in fairness, masarap yung isaw!

Nung isang linggo pa nangyari ang lahat ng yan. Hindi pa ulit kami bumabalik para magpa-rehistro. Ay linstok, since hanggang December pa pala yan, maghintay na lang sila kelan ulit kami pwedeng pumunta. Ang lagay eh kami pa ang mag-a-adjust ng schedule namin para sa kanila? No way!